Een titel niet nader omschreven.

Van ons kot naar huis, naar mijn vriend zijn thuis, terug naar ons kot, terug naar huis, …

Zo gaat dat tijdens de feestdagen! Thuis vind ik ook de moment en de rust niet om mijn blog een beetje bij te houden.

Vandaar waarschijnlijk tot in het nieuwe jaar!

Goed feesten iedereen! Dat de goede voornemens mogen uitkomen deze keer ;).

Vandaag moest mijn grootvader in het Sint-Raphaël ziekenhuis te Leuven zijn ogen laten nakijken. Blok of niet, om daarna met grootvader een koffietje te gaan drinken maakt een mens wel even tijd. Gelukkig is mijn nederig stekje niet ver stappen en konden we te voet van het ziekenhuis naar mijn kot, om dan verder te trekken naar een gezellige en vooral oudbollige taverne waar ze overheerlijke pannenkoeken hebben. Ach, de flikkerende lichtjes in de ogen van mensen op leeftijd wanneer ze met hun kleinkinderen een pannenkoek met siroop kunnen gaan eten. Niet alleen kinderen maak je gelukkig met een dood vogeltje. (Bij wijze van spreken natuurlijk.) Ook een grote vader is nog een klein kind.

Over kleinkinderen gesproken. Mijn tante is vandaag naar de gyneacologe geweest. De eerste echografie achter de rug. Mijn neefje, zijn nieuwsgierigheid is op die vierjarige leeftijd niet meer te bedwingen, ging natuurlijk mee. Hij is vol trots thuisgekomen met het boek in de hand over hoe kindjes in de buik van mama komen, maar vooral hoe ze daar dan ook terug uitkomen. De eerste stappen van de voorlichting… binnen een dikke tien jaar de volgende, en wie weet is het klein kind binnen twintig jaar ook een ‘grote vader’.

Vanmorgen was het een uiterst moeilijke zaak - vereiste nogal doorzettingsvermogen - om het warme deken van mijn lichaam te gooien. In mijn achterhoofd heerst een lichte hoofdpijn die naar de voorgrond probeert te dringen. Ik zal het op het ontwaken steken. Indien het deze middag niet over is, kruip ik wel een uurtje terug onder die warme dekens. Die luxe heb ik dan, als student.

Blok is altijd iets anders dan anders. Het kan me zo’n voldoening geven. Een voldoening van die aard dat ik die nog nergens anders heb kunnen vinden. Het zou leuk zijn moest ik leren hoe die voldoening uit het alledaagse leven te halen. Maar ik ben op weg.

Vanmorgen haalde ik het ’stille geluk van het leven’ uit muziek. Zelden doe ik des morgens de moeite om muziek op te zetten. Wel deze ochtend had Peter Van de Veire van Studio Brussel de eer om mijn ochtend te ‘maken’. Hij was echter snel afgeschreven. De Stubru muziek kon me niet boeien. Dan maar snel Jon Brion opgezet. De OST van Eternal Sunshine of the Spotless Mind. Luister. Parfait. Dat is de stemming van vandaag.

Er heerst in mijn ziel een verrukkelijke klaarte, eender als de zoete lenteochtend, die ik met heel mijn hart genietend onderga. Ik ben alleen en verheug me dat ik leef in deze streek, die voor mijn slag mensen is geschapen. Ik ben zo gelukkig, mijn beste, zo volkomen in een rustig levensbesef verzonken, dat mijn kunst eronder lijdt. Ik zou niet kunnen tekenen nu, geen lijn, en ben nooit groter schilder geweest dan op dit ogenblik. Als het lieve dal rondom mij wasemt en de hoge zon op het oppervlak van het ondoordringbaar duister van mijn bos rust en alleen een enkele straal het binnenste heiligdom inglipt, ik dan in het hoge gras bij de vallende beek lig, en dichter bij de aarde duizenderlei grasjes mijn aandacht trekken; als ik het gewemel van die kleine wereld tussen halmen, de ontelbare, onnaspeurlijke gedaanten van wormpjes, van insecten dichter bij mijn hart voel van de Almachtige die ons naar zijn evenbeeld heeft geschapen, de adem van de Al-liefhebbende, die ons in eeuwige gelukzaligheid luchtig draagt en bewaart; vriend! - als het dan voor mijn ogen schemert en de wereld om mij heen en de hemel geheel en al in mijn ziel verankerd liggen als de gestalte van een geliefde - dan denk ik vaak vol verlangen: ach, kon je dat maar weer uitdrukken, kon je het papier inblazen wat zo overdadig, zo hevig in je leeft; zodat het de spiegel werd van je ziel, zoals je ziel de spiegel is van de oneindige God! - Mijn vriend - - Maar ik ga eraan ten gronde, ik bezwijk onder het geweld van de pracht van wat ik zie.

Als dat geen mooi stukje tekst is. Uit het lijden van de jonge Werther, 10 mei. Had ik ook maar dat talent.

Na vijf jaar psychologie achter de rug te hebben, kan ik toch wel zeggen dat ik er behoorlijk goed in slaag om de meeste irrationele cognities op staande voet aan de deur te zetten. Of ze alleszins te beperken tot het hoogst noodzakelijke om nog tot de categorie ‘vrouw’ te behoren. Vandaag ben ik echter mijn boekje te boven aan het gaan en krijgen deprimerende gedachten de bovenhand. Geen nood, nog maar eens het bewijs dat ik op en top vrouw ben.

Vandaag maak ik dus ook de keuze om het eens te laten zijn. Het liefst zou ik me in de zetel placeren met een warm fleecedekentje en een grote zak chips. En dan binge-eating-like naar een film zien die speciaal gemaakt is voor vrouwen die een excuus nodig hebben om hun tranen eens rijkelijk te kunnen laten vloeien.

En dat ga ik dan ook doen… en daarna een dutje en dan zal ik er wel bovenop zijn.

Ohja. Nog even vermelden dat er blijkbaar, buiten de bekenden, iemand is die deze blog eens bekeken heeft. Maxentia heeft een reactie geplaatst!

Het is er weer. Dat ellendige kerstcadeauprobleem. Vrijdag is het alweer familiefeest, wat wil zeggen dat ik tegen dan genoeg cadeau’s moet hebben.

Wat ik van mijn meter ga krijgen is een groot raadsel… maar wat zij van mij krijgt niet meer. Ze krijgt groene of beige keukenhanddoeken en een zwangerschapsbelletje. Dat is zo’n klein belletje aan een ketting dat je tijdens je zwangerschap veel moet dragen zodat het kind het geluid gewend is. Als het dan later geboren wordt en onrustig ligt te wezen in een wiegje, dan hang je gewoon het belletje boven het kind zijn hoofdje en het kan weer relaxeren… Ik ga later alleszins zo’n belletje dragen. En als het kan zo’n grote zwarte band die nog eens lekker accentueert hoe zwanger ik wel niet ben.

Mijn moeder (ons moek dus) krijgt een grote bronzen lamp met daglicht, een vergrootglas, … wat er nog allemaal aanhangt weet ik niet vanbuiten. Het past wel perfect in ons interieur. Ze heeft dat nodig om met degelijk licht te kunnen patchworken. Ze is al aan het brillen dus haar ogen zijn al achteruit aan het gaan. Zo’n lamp kan dus best handig zijn.

Mijn vader (ons vok dus ) krijgt een cadeau. Dat is voorlopig alles wat erover te zeggen valt aangezien ik absoluut niet weet wat ik nu weer zou kunnen kopen. Wat koop je in godsnaam voor een man die alles wat hij wil zelf koopt…
Het enige waaraan ik momenteel kan denken is een nieuw potske om in de winter mee te gaan werken…

Het cadeau voor mijn wederhelft is snel gevonden. Eet-gek zoals we zijn hebben we besloten om heel uitgebreid mexicaans te gaan eten. Dat kost al wel genoeg en we hebben niet echt andere cadeautjes nodig. We hebben immers net die wii gekocht en Zelda en Rayman Raving Rabbids…

Ohja, zo’n rabbid-beer wil ik nog… Liefst twee. Om naast elkaar in de zetel te zetten.

Nog een weekje en het eerste semester is al voorbij. Na de opvolgende examens kan ik dan ook zeggen dat ik nog maar een half jaar moet studeren alvorens ik eindelijk mijn eerste degelijke stappen in het beroepsleven mag zetten. Zonder financiële voordelen wel, maar het is toch al veel waard dat ik ervaring kan en mag opdoen in een degelijke instelling.

Het zal vooral gaan om kinderen tussen 0 en 12 jaar die al meer dan 14 maanden op een wachtlijst staan, met problemen gaande van autisme en adhd naar meer ernstigere gehechtheidsproblematieken en misbruikgevallen. Waarschijnlijk zal er ook wel veel psychosomatiek aan bod komen. Ik weet in ieder geval welke literatuur ik best ga doornemen tegen volgend jaar.

Gelukkig is het UCKJA op minder dan tien minuten stappen van het station. Er zijn goede verbindingen vanuit berchem dus ik geraak meestal wel vrij snel waar ik moet zijn. En dat gaat in de meeste gevallen Aarschot zijn. Jep. Die beslissing is gemaakt. Wij verhuizen met ons tweetjes naar Aarschot. Ik ben eens benieuwd wat we daar allemaal gaan meemaken.

Eerste missie: sparen voor een wasmachine. En een droogrekje.

Tweede missie, maar eigenlijk de voornaamste : een stekje zoeken in Aarschot. Ik weet alleen niet of dat nu al aan de orde moet komen. Uiteindelijk zouden we er pas in augustus of september naartoe willen verhuizen. Is het dan nog te vroeg om al immo’s af te schuimen?

Waar zit ik toch weer over te denken. Ik zou beter een beetje verder gezondheidspsychologie gaan studeren.

De laatste maand heb ik me regelmatig bezig gehouden met het lezen van Alcyons nest. Gezellig toch om zo te lezen hoe anderen al dan niet enorm lange blogs uit hun broekspijpen toveren over de banaalste dingen eerst. M’n enige echte levenslange vriendin moest hiervan dus op de hoogte gebracht worden. Gmail to the rescue, want ik zie ze niet meer veel.

Na wat heen en weer gemail hebben we besloten om onze eigen blog op te starten die niemand anders nog kan lezen. Zo kunnen we elkaar elke dag vertellen wat we willen vertellen, ook wanneer de andere pertoeval niet op msn zit. Mailen zou natuurlijk ook gaan. Maar zo een eigen plekje voor onze briefwisseling is toch veel leuker, niet?

Zodus. Bij deze is het “dagboek van een duo” van start gegaan. Dat het lang moge duren!

Nog tien dagen en de kerstvakantie gaat weer van start. Vakantie kan je het in mijn geval niet noemen want de boeken liggen weer hoog gestapeld netjes naast mijn bureau. Links: alles wat nog gedaan moet worden, rechts: wat al gedaan is. Laten we zeggen dat mijn rechterarm alle plaats heeft om eens uit te wijken.

De planning is al volledig in orde. Deze week moet ik mij verdiepen in de gezondheidspsychologie. Volgende week is de klinische neuropsychologie aan de beurt en dan heb ik alles al eens doorgenomen voor de eigenlijke ‘blok’ begint. Ik zou zeggen dat ik er slecht voorsta maar als ik kijk naar anderen vraag ik me soms af hoe ze het toch allemaal flikken.

In ieder geval, ik ga de laatste keer blokken in terwijl ik het nieuwe jaar in ga. Eergisteren is immers uit de bus gekomen dat ik volgend jaar mijn tijd mag doorbrengen in het UCKJA in Berchem. Wat ik uiteraard 100% zie zitten. Ik mag daar officieel de kinderpsycholoog gaan uithangen en zelfs vrij vroeg beginnen met het geven van groepstherapieën voor ouders van kinderen met bepaalde stoornissen of problemen.

Alleen … als je in het UCKJA binnen wil, moet je even op de bel drukken en dan zorgen de mensen van het onthaal voor een overdonderend (zeker als je pas wakker bent) gezoem. Op dat moment moet je dus de deur opendoen. Zonder gezoem krijg je ze niet open. Nu wil het zijn dat ik een ramp ben als het op zoemdeuren aankomt. Ik ben altijd te laat, te bruut of iets anders wat dan resulteert in rode wangen en een nieuwe druk op de bel. Een angst die ik nog moet overwinnen dus. Maar met de kennis die ik onlangs opgedaan heb over gedragstherapeutische interventies zal ik mezelf wel redden.

Maar goed, Berchem is dus mijn lichtje op het einde van de donkere blok-tunnel. Met of zonder gezoem… het zal me momenteel een worst wezen. (Gekke uitspraak … waarom zou er in godsnaam iets een worst zijn? Tenzij het echt een worst is natuurlijk.)