Blok!.

Nog tien dagen en de kerstvakantie gaat weer van start. Vakantie kan je het in mijn geval niet noemen want de boeken liggen weer hoog gestapeld netjes naast mijn bureau. Links: alles wat nog gedaan moet worden, rechts: wat al gedaan is. Laten we zeggen dat mijn rechterarm alle plaats heeft om eens uit te wijken.

De planning is al volledig in orde. Deze week moet ik mij verdiepen in de gezondheidspsychologie. Volgende week is de klinische neuropsychologie aan de beurt en dan heb ik alles al eens doorgenomen voor de eigenlijke ‘blok’ begint. Ik zou zeggen dat ik er slecht voorsta maar als ik kijk naar anderen vraag ik me soms af hoe ze het toch allemaal flikken.

In ieder geval, ik ga de laatste keer blokken in terwijl ik het nieuwe jaar in ga. Eergisteren is immers uit de bus gekomen dat ik volgend jaar mijn tijd mag doorbrengen in het UCKJA in Berchem. Wat ik uiteraard 100% zie zitten. Ik mag daar officieel de kinderpsycholoog gaan uithangen en zelfs vrij vroeg beginnen met het geven van groepstherapieën voor ouders van kinderen met bepaalde stoornissen of problemen.

Alleen … als je in het UCKJA binnen wil, moet je even op de bel drukken en dan zorgen de mensen van het onthaal voor een overdonderend (zeker als je pas wakker bent) gezoem. Op dat moment moet je dus de deur opendoen. Zonder gezoem krijg je ze niet open. Nu wil het zijn dat ik een ramp ben als het op zoemdeuren aankomt. Ik ben altijd te laat, te bruut of iets anders wat dan resulteert in rode wangen en een nieuwe druk op de bel. Een angst die ik nog moet overwinnen dus. Maar met de kennis die ik onlangs opgedaan heb over gedragstherapeutische interventies zal ik mezelf wel redden.

Maar goed, Berchem is dus mijn lichtje op het einde van de donkere blok-tunnel. Met of zonder gezoem… het zal me momenteel een worst wezen. (Gekke uitspraak … waarom zou er in godsnaam iets een worst zijn? Tenzij het echt een worst is natuurlijk.)