Wat een lijden.

Er heerst in mijn ziel een verrukkelijke klaarte, eender als de zoete lenteochtend, die ik met heel mijn hart genietend onderga. Ik ben alleen en verheug me dat ik leef in deze streek, die voor mijn slag mensen is geschapen. Ik ben zo gelukkig, mijn beste, zo volkomen in een rustig levensbesef verzonken, dat mijn kunst eronder lijdt. Ik zou niet kunnen tekenen nu, geen lijn, en ben nooit groter schilder geweest dan op dit ogenblik. Als het lieve dal rondom mij wasemt en de hoge zon op het oppervlak van het ondoordringbaar duister van mijn bos rust en alleen een enkele straal het binnenste heiligdom inglipt, ik dan in het hoge gras bij de vallende beek lig, en dichter bij de aarde duizenderlei grasjes mijn aandacht trekken; als ik het gewemel van die kleine wereld tussen halmen, de ontelbare, onnaspeurlijke gedaanten van wormpjes, van insecten dichter bij mijn hart voel van de Almachtige die ons naar zijn evenbeeld heeft geschapen, de adem van de Al-liefhebbende, die ons in eeuwige gelukzaligheid luchtig draagt en bewaart; vriend! – als het dan voor mijn ogen schemert en de wereld om mij heen en de hemel geheel en al in mijn ziel verankerd liggen als de gestalte van een geliefde – dan denk ik vaak vol verlangen: ach, kon je dat maar weer uitdrukken, kon je het papier inblazen wat zo overdadig, zo hevig in je leeft; zodat het de spiegel werd van je ziel, zoals je ziel de spiegel is van de oneindige God! – Mijn vriend – - Maar ik ga eraan ten gronde, ik bezwijk onder het geweld van de pracht van wat ik zie.

Als dat geen mooi stukje tekst is. Uit het lijden van de jonge Werther, 10 mei. Had ik ook maar dat talent.