Baby Giggles.

Tot mijn verbazing zijn er toch wel wat lezers op mijn blog terecht gekomen. Mijn schrijfsels worden de laatste week wel wat minder bezocht dan even terug, maar dat is ongetwijfeld terecht.
Tijdens examens kan ik er maar niet toe komen om een deftig iets (niet dat het anders deftig is, maar ja, alles is relatief) uit mijn hoofd te krijgen. Buiten natuurlijk wat menswetenschappelijke theorieën waar ik heel de dag aan heb zitten studeren. Hoewel het misschien interessant zou zijn voor de psychologie-leken om te lezen, ik heb geen zin meer om mijn vrije tijd op te vullen met waar ik de rest van de dag al aan spendeer.

De meeste bloglezers blijken zelf wel te bloggen… maar er zijn een aantal uitzonderingen. Mensen die eigenlijk alleen mijn blog maar lezen omdat ze me kennen… omdat ze gewoon wel eens willen weten hoe het met me gaat.
Wel speciaal voor die mensen het volgende clipje. Ik heb het gehaald van PieterC ’s blog en het maakte men dag goed. Hij was eigenlijk al goed (een examen achter de rug waarvan ik denk dat ik erdoor ben, een nieuwe bril, een nieuwe bureaustoel, en twee zomaar-cadeautjes van mijn vriend : met name de dvd van ‘Eternal Sunshine of the Spotless Mind’ en het boek ‘Calamiteitenleer voor Gevorderden’), maar nu is hij nog beter.