Ingedeeld onder: Persoonlijke bijzonderheden
Het is allemaal nogal misleidend, zo weinig les hebben. De verveling is plots omgeslagen in een tekort aan tijd om alles te doen wat ik zou willen doen. Als ik al de tijd die ik tot mijn beschikking heb zou indelen zoals het moet volgens tijdsmanagementprincipes, zou ik alles gedaan krijgen. Maar uiteraard heb ik op dat moment geen zin om me te verdiepen in de leerpsychologie, of om de literatuurstudie van mijn verhandeling af te werken. En dan blijft dat werk liggen natuurlijk.
Zoals nu bijvoorbeeld. Plots kreeg ik weer zin om mijn blog wat bij te werken, terwijl ik eigenlijk bezig zou moeten zijn met het bestuderen van de gedragstherapie. Hetwelk, geheel terzijde, trouwens een enorm boeiend vak is. Het leerboek bevat naast verschillende voorbeelden uit de praktijk ook tips voor beginnende gedragstherapeuten, die nog zeer nuttig zullen zijn bij mijn stage volgend jaar.
Ik ben maandag een eerste bezoekje gaan brengen aan mijn stageplaats van volgend jaar: APPCKA (Antwerps Psychiatrisch Psychotherapeutisch Centrum voor Kind en Adolescent) . Blijkbaar ga ik enkel moeten werken met kinderen tussen zes en twaalf jaar en hun ouders. Zo ga ik onder andere verantwoordelijk gesteld worden voor het geven en uitwerken van groepstherapieën voor ouders van kinderen met oppositioneel opstandig of agressief gedrag. Ook mag ik een groep kinderen met autisme en ADHD therapie geven om zo betere sociale vaardigheden aan te leren, … en zo gaat het maar verder. Een beetje een mengeling van een psychodynamische aanpak (eerder bij kinderen aan de hand van de speltherapie) en de gedragstherapeutische aanpak (eerder bij volwassenen). Ik zie er zo naar uit. Ik mag gaan observeren aan de hand van spel, ook in de scholen van de kinderen langsgaan om interviews met leerkrachten te doen om zo meer relevante informatie over het schoolfunctioneren te verkrijgen, … Het gaat een boost van ervaringen zijn. En ik ben er klaar voor.
Ohja. Ik zit nog met een probleem. Het moederinstinct is weer parten aan het spelen. Omdat ik van ‘83 ben spreek ik er niet meer veel over tegen anderen. Ik ben er al drie jaar mee bezig en ik dacht dat ik me erbij neer gelegd had dat ik nog tot mijn 28e zou moeten wachten alvorens aan kinderen te kunnen beginnen. Pas dan zouden mijn vriend en ik pas financieel sterk genoeg zijn om zonder teveel problemen alles aan te kunnen… pas dan zouden we ergens wonen waar we kunnen blijven wonen… enzoverder. Maar blijkbaar heb ik me er niet bij neergelegd en was dat enkel iets dat ik mezelf op de mouw aan het spelden was. Ik wil zwanger zijn, en wel eind volgend jaar, zodat ik op mijn 26e een klein mensje op de wereld gezet heb. Het kan me niet schelen dat ik er des nachts voor uit mijn bed moet, ik doe het met plezier. Het kan me niet schelen dat ik nog jong ben en nog een heel leven voor me heb, des te meer reden om nu aan kinderen te beginnen. Ik heb er echt hard over nagedacht en ben er vrij zeker van dat ik er klaar voor ben. Of ben ik nu echt zo naïef? Iedereen verklaart me voor gek, maar ben ik nu echt gek? Of mag ik de stemmen in mijn hoofd geloven als ze zeggen dat ik er wel degelijk klaar voor ben, dat het zelfs normaal is, dat ze vroeger op mijn leeftijd al kinderen hadden van bijna vier jaar…
Ach ja. Ik zal maar aan gedragstherapie beginnen.
