Regen.

Grommel. Het is lang geleden dat ik regen al fietsend getrotseerd heb, maar vandaag was de eer nog eens aan mij. Ik hoop dat die eer me niet teveel meer toekomt. Het water baande zich een weg langs kraag en mouwen. Mijn regencape kon niet genoeg tegenhouden, ter hoogte van mijn knieën was mijn broek al doorweekt.

Zakdoek vergeten. Ik zou beter eens een paar pakjes papieren zakdoekjes kopen om mijn vergeetachtigheid te compenseren. Papieren zakdoekjes zijn ook gezonder. Je snuit je neus altijd in een proper doekje in plaats van een al met microben bevuilde stofdoek. Het is natuurlijk minder milieuvriendelijk… Milieuvriendelijke wegwerpzakdoekjes? * DE BEDENKERS *

Hoe zou het eigenlijk afgelopen zijn met die bedenkers… Wie heeft er gewonnen?

Ik heb nu nog een kleine veertig minuten voor ik naar een les moet, ik ga ze nog nuttig gebruiken… heb nog veel werk. Dat ene verslag is nog altijd niet af :/

Dag twee.

Kommil Foo – Ruimtevaarder

Vandaag had ik me beter voorbereid op de koude. Ik heb de muts uit de kast gehaald. Dat wil al heel wat zeggen want die muts komt niet dikwijls van zijn plaats.

De mensen die mij zien lopen denken waarschijnlijk “Wat een mannekesblad loopt daar”. Een sjaal van totaal ander type dan de muts. Een korte fleece-jas en daaronder een lang hemd… Om nog maar van de kleuren te zwijgen. Maar vandaag overwint de koude de schaamte alweer. Hier zit ik dan lekker warm.

Ozark Henry -  Sweet Instigator

Binnen een drietal kwartier begint mijn eerste belevingsonderzoek onder supervisie. Ik heb gisteren wel ontdekt dat die supervisie na een uurtje stopt, vanaf dan mag ik alleen verder gaan.  Momenteel probeer ik mij vooral niet zenuwachtig te maken.  Het zou al veel waard zijn als ik zonder teveel spanning kan beginnen aan zo’n onderzoek. De kinderen merken dat zelf ook direct op.

The Radios – She goes nana

Om jullie zo een idee te geven over een belevingsonderzoek: We beginnen meestal met de WISC-III, dat is een intelligentietest die internationaal gebruikt wordt om het verbaal, performaal en totaal IQ van kinderen te bepalen.  Vandaag neem ik die niet af, maar gebruik ik een minder gestandardiseerde test, de RAKIT (revisie amsterdamse kinder intelligentie test). Verder  zal ik de STROOP-test afnemen. Dan krijgen de kinderen een heel blad vol kleurnamen. Maar het woord ‘geel’ staat dan bijvoorbeeld in het rood. De kinderen moet dan niet het woord lezen maar de kleur zeggen waarin het woord geschreven staat. Dat vergt heel wat concentratie en mogelijkheden tot wisselen van stragtegieën.

Toets Tielemans – Bleusette

Dan ga ik verder met de SCENO. Dat is eigenlijk een doos met allemaal kleine speelgoedjes in. De kinderen mogen daar dan mee spelen. Ze mogen er dan een verhaaltje bij vertellen enz. …
Ook de Bourdon-Vos zal vandaag deel uitmaken van het testprogramma. Dat is een testje om de concentratiemogelijkheden van kinderen na te gaan. Er wordt een blad vol met hele kleine puntjes voor hun neus gelegd.  Het lijkt wat op braille, alleen niet in reliëf. Nu moeten die kinderen alle groepjes van vier puntjes doorstrepen, zo snel mogelijk. Het is een hele saaie taak, geloof me. Zelfs verbeteren vereist heel wat concentratie. Vandaag plan ik te eindigen met de 15 woorden van Rey. De kinderen krijgen 15 woorden te horen en die moeten ze dan zo goed mogelijk reproduceren. En dan worden opnieuw diezelfde 15 woorden voorgelezen en moet het kind er weer zoveel mogelijk opnoemen. Zo gaat dat in totaal vijf keer door.

En om te eindigen spelen we meestal een spelletje. Zodat het voor de kinderen toch ietwat aangenaam blijft. Vorige keren heb ik mee galgje gespeeld… Maar ook UNO is een mogelijkheid.

Anton Walgrave – Lost Soul

 De batterij van mijn laptop blijkt toch niet enorm lang mee te gaan. Ik ben nu aan de derde treinrit bezig en er rest nog 33% energie. Nog  1 uur en drie minuten. Maar die tijdsaangeving klopt meestal niet, denk ik. We zullen zien.
Vanavond ga ik al om 18.30u thuis zijn dus heb ik tijd om ’s avonds rustig nog wat op mijn toetsenbord te tokkelen, terwijl de laptop terug wat energie opzuigt.

Clouseau -  En dans

***

Raymond Van Het Groenewoud – Brussels by night

Het is onvoorstelbaar hoe weinig creatief ik ben door al dat werken. Het lijkt wel alsof heel mijn leven gepreoccupeerd is door die stage. Ik sluit de ‘werkdeur’ achter me en het eerste waar ik aan denk is … werk. Vandaag was dat in ieder geval zo, met uitzondering van de gedachte om schaatsles te volgen.
Een co-therapeute doet de logistiek van de schaatsbaan waar de ‘sterren op het ijs’ trainen. En aangezien vlak bij ons nieuwe stulpje een schaatsbaan is, dacht er ik plots aan!  Ik ben volop op zoek naar nawerkse bezigheden.

Hugo Raspoet – Helena

Schaatsen lijkt me wel iets. Niet zozeer het kunstschaatsen op zich, maar het snelheid maken, het concentreren op bewegingen, op het ijs… me afreageren op mijn manier. Misschien  moet ik maar eens informeren over de kostprijs van een wekelijkse beurt op het ijs. (mhhh, nu ik die zin neertyp klinkt hij maar vunzig )

Willem Vermandere – Bange Blankeman

Ik weeg ondertussen nog steeds 65kg. Vandaag  1 praline opgesnoept. Die lekkere zoeternijen toch J. Ik vind het onvoorstelbaar schitterend dat ik nu af en toe terug kan genieten van die dingen. Hoewel het eigenlijk nog niet mag. Ik ben in totaal al terug 1,2 kg vet bijgekomen, maar ben toch 700g vocht en spieren afgevallen.  Dus ook al lijkt het bijkomen niet zo’n vaart te lopen, ik zal toch uit mijn doppen moeten kijken. Ik heb immers de neiging om nu alles te eten wat ik in enkele maanden niet heb kunnen verorberen.

De Nieuwe Snaar – In de hemel is geen Dylan

Ik ben op. Ik laat het hierbij voor vandaag.

Hoverphonic – Mad about you.

Nu dit liedje opspringt, nog even vertellen, dat dit een van de eerste en enige echt heel romantische act van mijn vriend was.

Arno – Les Filles du bord de mer

Dit niet. Gelukkig.

Uit en over.

Eerste laptop-werkdag.

Het wordt alsmaar kouder buiten.  Ik ben blij eindelijk op de trein te zitten zodat ik toch een beetje warmte kan opslorpen.  Gelukkig heb ik eraan gedacht om een fleece uit mijn kleerkast te halen. Een fleece van 5 maten te groot, maar mijn uiterlijke vertoon kan me weinig schelen op zo’n ijzige momenten.

De trein waar ik opzit is niet diegene die ik gewoonlijk neem. Ik dacht dat de trein van halfnegen niet druk bezet zou zijn.  Ik dacht dat de meeste mensen tegen dan bijna op hun werk zouden moeten zijn in plaats van er nog naar te moeten vertrekken. Ik voelde me al direct wat onveilig met al die mensen in de nabije aanwezigheid.  Hoewel ik een hekel heb aan mensen die meelezen, heb ik toch besloten om de laptop boven te halen.  Gelukkig is er voorlopig nog niemand naast me komen zitten.

Leuk meegenomen is dat ik nu een muziekje kan opzetten bij het schrijven. Ik heb dit weekend de cd van 100 op 1 overgenomen van een vriendin. Allemaal  liedjes gemaakt op Belgische bodem en ik moet zeggen, het is iets om fier op te zijn. 

***

Ondertussen ben ik aangekomen in het koningin paola kinderziekenhuis in Antwerpen. Vandaag ga ik daar eventjes een snelopleiding volgen over de sociale kaart van België, om me dan te haasten naar het centrum waar ik stage doe. Er staat een teamvergadering op de agenda, om te eindigen met de voorbereiding van een belevingsonderzoek dat ik morgenvroeg moet afnemen.  Het zal mijn eerste belevingsonderzoek worden.  Moest mijn stagebegeleider er niet komen bijzitten zou ik het zien zitten, maar nu ben ik toch een beetje zenuwachtig. De omgang met een kind is iets dat spontaan op gang moet komen en als mijn begeleider daarop gaat zitten kijken, wordt het moeilijk om spontaan te blijven. Ik ben benieuwd…

Irene, Irene,… niemand heeft ooit zo mooi … neen tegen mij gezegd…

Ik zou nog enorme verslagen moeten afkrijgen. Ik zou nu tijd hebben om eraan te werken maar aangezien ik met vertrouwelijk materiaal werk en hier gewoon op een publieke plaats zit, zal ik dat maar niet doen. Kwestie van zeker geen beroepsgeheim te schenden. Er moest maar eens iemand de naam lezen van een cliënt waar ik mee bezig ben.

Ik moet zeggen elke dag gaan werken is toch zwaarder dan gedacht. Pas nu weet ik wat een luxe het studentenleven eigenlijk is. Moest studeren toch een beetje geld opbrengen, zou ik toch nog voor een diploma extra kiezen, denk ik.
Ik heb ook al besloten dat ik, wanneer de tijd van kindjes aangebroken is, met graagte halftijds wil gaan werken. Aangezien de wederhelft wel genoeg zal verdienen, en in de zorgsector een halftijdse job niet abnormaal is, moet dat een optie zijn die goed te doen is.

Breeeeeek de stilte… sloop die muren om ze heen, woord voor woord en steen voor steen … Breek de stilte…

***

Wat een lange werkdag. Het is nu 20.52u en ik ben net de trein opgestapt. Binnen een halfuurtje stap ik over naar een vervoermiddel met twee wielen om vervolgens, tien minuten later, de trap als laatste overwinning te trotseren. De opleiding van vanmorgen is uiteindelijk niet kunnen doorgaan omdat er gewoonweg niemand kwam opdagen. Dan maar rechtstreeks naar mijn stageplaats gegaan. De uren tel ik wel lekker door, wat dan maakt dat ik vandaag  9,5u gewerkt heb.  Kreeg ik nu maar overuren uitbetaald! J

Ik heb alweer opnieuw enkele uren werk bijgekregen, waardoor ik mijn verslag weer niet af ga krijgen. Dat wordt serieus wat weekendwerk. Wanneer moet ik in godsnaam mijn thesis verder schrijven? Er blijkt immers niet zoveel tijd meer over te zijn…

Vanmiddag had ik een laatste intakegesprek met de mama van een gezin in vechtscheiding. Onvoorstelbaar toch hoe sommige mensen niet doorhebben hoe hard ze hun kinderen belasten door ze te overspoelen met volwassen problemen. Het met hand en tand uitleggen blijkt nog niet voldoende te zijn om een verandering teweeg te brengen. Ik vraag me zelfs af of de mensen zich bewust zijn van het feit dat ieder voor zich die verandering dient te bewerkstelligen. Ik vermoed dat ze allemaal denken dat het enkel de ander is die moet veranderen.  Verbaal zijn die mensen dikwijls sterk genoeg om te doen uitschijnen dat ze het wel begrijpen, maar of dit werkelijk zo is blijkt dan toch nog een moeilijk in te schatten vraag.

Hierbij laat ik het voor vandaag, ik ga nog een poging doen om duidelijk op te schrijven welke uren ik precies gewerkt heb.

Laterz.

Over and out.

Vaio

Na lang wikken en wegen heb ik dan toch besloten om een laptop te bestellen. Een kleine witte sony vaio van 14,1 inch… Ik ben er wel blij mee, hoewel ik nog steeds betwijfel of zoiets wel 1238€ waard is.
Ik moet er alleszins enkele jaren mee rondkomen nu, want mjn spaarrekening is lichtjes geplunderd.

Het hele grote voordeel is wel dat ik nu overal gebruik kan maken van het kleine beestje, waardoor mijn blog hopelijk weer een heel pak gevulder zal zijn dan het voorbije jaar. Ik maak mij klaar voor een nieuwe start.

… Be Prepared …

Ik zit elke dag in totaal een 80-tal minuten op de trein. Als die niet overvol zit – en dat valt al wel eens voor – kan ik mijn laptop boven halen om rustig wat te bloggen. Ik ben benieuwd of ik de energie ga hebben…

Tot later, met wat interessantere nieuwtjes

Mijn arme gemeente. :/

Ik weet het, ik zou eerst wat moeten reageren en jullie wat meer op de hoogte brengen van de reden van stilte op deze blog. Maar het lukt me niet om er extra tijd en zin voor te vinden. Vandaar gewoon direct to the point: Help onze gemeente en ons dorp om groen en gezellig te blijven!

Zie hier.