Een titel niet nader omschreven.

Het wordt alsmaar kouder buiten.  Ik ben blij eindelijk op de trein te zitten zodat ik toch een beetje warmte kan opslorpen.  Gelukkig heb ik eraan gedacht om een fleece uit mijn kleerkast te halen. Een fleece van 5 maten te groot, maar mijn uiterlijke vertoon kan me weinig schelen op zo’n ijzige momenten.

De trein waar ik opzit is niet diegene die ik gewoonlijk neem. Ik dacht dat de trein van halfnegen niet druk bezet zou zijn.  Ik dacht dat de meeste mensen tegen dan bijna op hun werk zouden moeten zijn in plaats van er nog naar te moeten vertrekken. Ik voelde me al direct wat onveilig met al die mensen in de nabije aanwezigheid.  Hoewel ik een hekel heb aan mensen die meelezen, heb ik toch besloten om de laptop boven te halen.  Gelukkig is er voorlopig nog niemand naast me komen zitten.

Leuk meegenomen is dat ik nu een muziekje kan opzetten bij het schrijven. Ik heb dit weekend de cd van 100 op 1 overgenomen van een vriendin. Allemaal  liedjes gemaakt op Belgische bodem en ik moet zeggen, het is iets om fier op te zijn. 

***

Ondertussen ben ik aangekomen in het koningin paola kinderziekenhuis in Antwerpen. Vandaag ga ik daar eventjes een snelopleiding volgen over de sociale kaart van België, om me dan te haasten naar het centrum waar ik stage doe. Er staat een teamvergadering op de agenda, om te eindigen met de voorbereiding van een belevingsonderzoek dat ik morgenvroeg moet afnemen.  Het zal mijn eerste belevingsonderzoek worden.  Moest mijn stagebegeleider er niet komen bijzitten zou ik het zien zitten, maar nu ben ik toch een beetje zenuwachtig. De omgang met een kind is iets dat spontaan op gang moet komen en als mijn begeleider daarop gaat zitten kijken, wordt het moeilijk om spontaan te blijven. Ik ben benieuwd…

Irene, Irene,… niemand heeft ooit zo mooi … neen tegen mij gezegd…

Ik zou nog enorme verslagen moeten afkrijgen. Ik zou nu tijd hebben om eraan te werken maar aangezien ik met vertrouwelijk materiaal werk en hier gewoon op een publieke plaats zit, zal ik dat maar niet doen. Kwestie van zeker geen beroepsgeheim te schenden. Er moest maar eens iemand de naam lezen van een cliënt waar ik mee bezig ben.

Ik moet zeggen elke dag gaan werken is toch zwaarder dan gedacht. Pas nu weet ik wat een luxe het studentenleven eigenlijk is. Moest studeren toch een beetje geld opbrengen, zou ik toch nog voor een diploma extra kiezen, denk ik.
Ik heb ook al besloten dat ik, wanneer de tijd van kindjes aangebroken is, met graagte halftijds wil gaan werken. Aangezien de wederhelft wel genoeg zal verdienen, en in de zorgsector een halftijdse job niet abnormaal is, moet dat een optie zijn die goed te doen is.

Breeeeeek de stilte… sloop die muren om ze heen, woord voor woord en steen voor steen … Breek de stilte…

***

Wat een lange werkdag. Het is nu 20.52u en ik ben net de trein opgestapt. Binnen een halfuurtje stap ik over naar een vervoermiddel met twee wielen om vervolgens, tien minuten later, de trap als laatste overwinning te trotseren. De opleiding van vanmorgen is uiteindelijk niet kunnen doorgaan omdat er gewoonweg niemand kwam opdagen. Dan maar rechtstreeks naar mijn stageplaats gegaan. De uren tel ik wel lekker door, wat dan maakt dat ik vandaag  9,5u gewerkt heb.  Kreeg ik nu maar overuren uitbetaald! J

Ik heb alweer opnieuw enkele uren werk bijgekregen, waardoor ik mijn verslag weer niet af ga krijgen. Dat wordt serieus wat weekendwerk. Wanneer moet ik in godsnaam mijn thesis verder schrijven? Er blijkt immers niet zoveel tijd meer over te zijn…

Vanmiddag had ik een laatste intakegesprek met de mama van een gezin in vechtscheiding. Onvoorstelbaar toch hoe sommige mensen niet doorhebben hoe hard ze hun kinderen belasten door ze te overspoelen met volwassen problemen. Het met hand en tand uitleggen blijkt nog niet voldoende te zijn om een verandering teweeg te brengen. Ik vraag me zelfs af of de mensen zich bewust zijn van het feit dat ieder voor zich die verandering dient te bewerkstelligen. Ik vermoed dat ze allemaal denken dat het enkel de ander is die moet veranderen.  Verbaal zijn die mensen dikwijls sterk genoeg om te doen uitschijnen dat ze het wel begrijpen, maar of dit werkelijk zo is blijkt dan toch nog een moeilijk in te schatten vraag.

Hierbij laat ik het voor vandaag, ik ga nog een poging doen om duidelijk op te schrijven welke uren ik precies gewerkt heb.

Laterz.

Over and out.