Mijn opstel.

Toen ik ongeveer in het tweede of derde leerjaar zat, heb ik eens een opstel geschreven.  Vandaag vond ik het terug in een doos vol eigen kunstwerkjes uit die periode.

Ziehier, mijn meesterwerk:

Het teleboekenraket

Mijn zus zat op haar kamer! Ik mocht haar niet storen! Ze las! Ze had pas een boek gekregen! ‘Heksen’ van Roald Dhal!!! En ik verveelde me, dus ik ging naar Tim, mijn vriend. Hij was bezig met een teleboekenraket te maken! Dat vond ik reuze! “Nog een bout voor de voorste voorring en de bovenste boventop moet nog nagekeken worden!” zei Tim. ‘Wauw, tim, mag ik morgen komen! Mijn zus heeft nog een boek!” riep ik tevreden terwijl ik naar huis ging!

De volgende dag nam ik mijn zus haar boek mee! Die kon weggeflitst worden door het teleboekenraket! Tim was zenuwachtig! Ik legde het boek in die raket. “He Els, als je klar bent duw je op die klep!” brulde Tim want de motorschroevenwieltjeswindmaker draaide al, dus ik kon hem net horen. Het boek lag in het teleboekenraket maar ik kreeg die klep niet ingeduwd dus ik probeerde het met mijn voeten en…

9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1, start!” telde de raket af. En de raket vloog de wijde wereld in! Ik lag op de grond en Tim zat rustig naast mij! “Maar, ik weeg zo weinig? Ik ben zeker 15 kilo afgevallen! En waar zijn mijn benen?” vroeg ik “In de raket!” zei Tim. “En mijn broek? Ook mee?” “Ja” zei Tim, “Neem een broek van mij! En we gaan je benen achterna!” xTim, waar moet ik blijven? Heb je een reserve teleboekenmachien?” vroeg ik. “Ja, ja, weest gerust! Ik heb een reserve waar nog 1 boutlokreringner aan ontbreekt maar om die te vinden moet ik he-he-he-he-he-he-helemaal niet ver zoeken want hij ligt onder die rechtse luik!” fluisterde Tim omdat dat daar zijn plaatsje was!

En zo kon ik mijn benen achterna! Zoals ze zeggen: “Eind goed, al goed”. Ik heb mijn benen dus terug. ze lagen op Venus waar nog vijf paar benen lagen en mijn zus haar boek was daar ook!

Einde.

Zo, wat een kunst he! Aan fantasie had ik blijkbaar niet te kort…

Muziekschool.

Mijn portefeuille, maar ook die van mijn toekomstige, is de voorbije week heel wat afgevallen. Kon ik dat ook maar zo snel. We hebben na een twijfelperiode van ongeveer een jaar toch besloten om een piano te kopen. Om het budget ietwat passend bij onze levensstijl te houden, hebben we voor een digitale piano gekozen. Het is een Yamaha CLP-330 geworden;

het idee erachter is wel dat we binnen enkele jaren, als we ons eigen stulpje veroverd hebben, een acoustische piano in de living zetten.

Maar niet alleen die piano heeft ons flink in kosten gejaagd, ook de muziekschool kost geld. Het mag dan nog best meevallen, ook 200€ ben ik liever rijk dan kwijt.

Het leuke aspect eraan: volgend weekend mogen we een piano gaan ophalen! Ik heb alvast mijn partituren van Yann Tiersen en Michael Nyman (The Piano) bovengehaald om die op te frissen alvorens ik een oorverdovend schitterende start ga maken in mijn eerste jaar muziekschool middelbare graad!

En aangezien mijn nieuwe digitale piano een USB-to-Host-port bevat, kan ik jullie misschien op de hoogte houden van mijn vorderingen! Of doe ik dat maar beter niet, om jullie wat te sparen…