Moodswing.

Het is een welbekend fenomeen onder de zwangere vrouwen, de moodswings.  Over het algemeen heb ik er maar weinig last van, maar gisteren leek me zo een dagje te zijn met een verlengde swing naar de depressief getinte zijde.  De swing naar de andere kant was vanmorgen om 06.11u nog niet gebeurd, zo bleek toen ik opstond om naar het toilet te gaan en bij het terug in bed kruipen ontdekte dat Mijnheer met het grootste deel van het deken gaan lopen was.
Om 07.50u, toen Mijnheer naar goede gewoonte nog een kus kwam geven voor hij naar zijn werk vertrok, was er al een neutrale gemoedstoestand. Hij mocht een kusje geven en ik heb geantwoord op zijn vraag( in plaats van diep te zuchten). Nu is het weer helemaal in orde.

Vervelend vind ik het, mensen die voortdurend van gemoedstoestand wisselen. Mijn vader heeft zo’n manisch depressieve trekjes. Elke keer weer afwachten hoe hij het leven die dag bekijkt. Het is voorbereiden op het negatieve wereldbeeld, dat overheerst meestal toch.

De plannen van een doordeweeks iemand de dag voor kerstmis: een douchke pakken, de afwas doen, checken of ik iets verkocht heb op Auction House, eten, lezen, vriendin ophalen aan station, vriendin in de watten leggen terwijl ze studeert, klaarmaken om naar het ouderlijk huis te gaan en dat dan ook effectief doen om een lousy kerstavond te vieren, waarop we uitgenodigd zijn omdat we anders alleen thuis zouden zitten.

Tot zover de post van een doordeweeks iemand de dag voor kerstmis.

Op.

De speculaas is op.
Ik heb alle speculaas opgegeten, het was dan ook voor mijn neus komen staan.
De neuzekes staan nog in de kast.
Gelukkig hou ik niet zo van neuzekes.
Anders waren die ook op.

Futloosheid.

Al enkele dagen zit ik voor mijn scherm en kan ik niets bedenken dat de moeite waard is om op een blog te schrijven, laat staan staan om te lezen. Na zulke bedenkelijke periodes heb ik dan telkens beslist om gewoon niets te schrijven. Maar vandaag zal ik de leegte maar eens doorbreken. Maar u weze gewaarschuwd, wat hierop volgt is enkel wat pessimistisch geleuter waar geen mens iets aan heeft. Tenzij je een mens bent die graag pessimistisch geleuter leest.

Ik ben gaan slapen met bandenpijn, – ik denk althans dat het bandenpijn is, but how do I know for sure? – , heb wakker gelegen met bandenpijn en ben na onderbroken stukjes nachtrust ook wakker geworden met bandenpijn.  Resultaat: Els is moe, futloos en ziet vandaag nergens de zin van in.

Ik zou kunnen/moeten :

- de badkamer kuisen.  Hoe vaak voel ik me niet een onverzorgd persoon omdat een ander zijn huis er veel properder uitziet als het mijne.  Ik heb tijd met hopen maar toch ontbreekt de wil me om mijn huishouden piccobello op orde te houden.  Zal zo iemand wel een goeie moeder zijn?

- de afwas doen. Eigenlijk heb ik wat dit betreft geen keuze. Het moet gebeuren als ik vanavond materiaal wil hebben om eten mee te maken, waar ik overigens ook geen zin in heb.

- gaan wandelen.  Mijn ‘gat’ lijkt zowat in omvang verdubbeld te zijn tegenover een maand of vier terug, dus ik zou maar beter wat lichaamsbeweging doen en wat gezonder eten. Maar rara, daar heb ik geen zin in.  Voor mij zijn de geneugten des levens zonder twijfel in de zetel kruipen met een warme kersenpittenzak en een dekentje, gecombineerd met chips of andere lekkernij. Of uiteraard een uitstapje naar een goed Mexicaans restaurant. Waarna ik terug languit op de zetel wil gaan liggen omdat ik teveel gegeten heb. En ohja, naar de cinema gaan en nacho’s met pepers nemen.

- verder in ‘het boek’ lezen. Dat heb ik al gedaan vandaag. De vervelende gewoonte om na vijf regels in slaap te vallen – niet omdat het een slecht boek is, helemaal niet – overvalt me telkens weer. Straks nog eens een poging wagen. Ik kan ook niet de hele dag lezen en slapen, vind ik.

- piano spelen. De stukken die ik nu moet spelen zijn niet zo mooi als ik zou willen. Dat stimuleert ook niet om verder te spelen, dus stel ik het inoefenen ervan zoals altijd uit tot op het laatste moment.

- kerstkaartjes afwerken. Ik heb het lumineuze idee gehad om zelf kerstkaartjes te maken. Ik ben welgeteld tot vier geraakt. Nu ben ik ook nog tot het besef gekomen dat ik geen enveloppen van het juiste formaat heb. Tot zover mijn zin om verder kerstkaartjes te maken.

Ik hoop jullie binnenkort te kunnen verblijden met een stukje tekst iets optimistischer en interessanter van aard.
Ik ga over tot het publiceren van dit stukje tekst, waarna ik mezelf waarschijnlijk ga afvragen wat ik nu ga doen, wat waarschijnlijk zal resulteren in nog een tijdje naar mijn scherm staren… boeiend!

Happy Holidays

Everyone has a special talent.

It’s a boy!

Vandaag heb ik eindelijk het langverwachte bezoek aan de gynaecoloog kunnen brengen.  Zijn vrouw is eigenlijk een soort secretaresse. Ze zat samen met haar kind in de wachtzaal. Ze waren de grote kast met geboortekaartjes en suikerbonen aan het reorganiseren.
Het zoontje, Charles (van wie ik onterecht dacht dat het een behoorlijk mannelijk gekleed meisje, Charlotte, was), was onophoudelijk aan het praten. Zo schattig. Hij had het de hele tijd over een visje dat bij de suikerbonen van een pasgeboren kindje zat.

Het mag toch onder water he mama?
Ja, dat mag onder water…
Maar het mag dan ook boven water?
Ahja, dat mag ook boven water.
Ja en dat doe ik dat onder water en dan doet dat ploensch en dan ineens springt dat er zo terug uit. Ik mag dan ook meespringen he.
Ja, maar ziet dat ge er niet opspringt, want dan is het kapot.
Ahja… mag dan dat ook in de zeep, nee he?
Jawel, dat kan geen kwaad.
Nee, dat mag niet in de zeep!
Ik moet nu even naar de auto om wat spulletjes te halen, blijf jij hier of ga je mee.
Ik ga mee.
Ik moet wel een paar keer want heel de koffer ligt vol spulletjes he, ga je elke keer mee?
Ja.

Toen draaide het kindje zich om en wist hij me het volgende te vertellen:

Ik ga eventjes weg, maar ik kom nog terug hoor!
Ah, dan is’t goed! Antwoord ik…

En wanneer ik dat zeg kijkt het kindje terug naar zijn mama en zegt het:

Maar mama, waarom zeg ik dat nu toch? Dat is omdat ik graag babbel he?
Ja, jij praat graag he!
Ja, maar dat is niet erg he mama.
Nee, dat is niet erg.

Hoe lief is dat niet. Het kindje was misschien drie of net vier jaar… En hij stond al stil bij wat hij eigenlijk aan het zeggen was en waarom.

Maar bon, tot zover de wachtzaalperikelen…

Het kindje is helemaal gezond. Een flinterdunne nekplooi en een duidelijk neusbeentje, dus de kans op mongolisme is alweer heel klein.
Het bewoog al mooi op de echo. Toch geweldig om te zien he!

11w6d

11w6d

En hoewel hij het nog niet met zekerheid kon zeggen, denkt de gyn dat het een jongetje zal worden. De volgende echo zal hieromtrent wat meer duidelijkheid geven…

bells are ringing

I know, de meeste mensen zijn dit lied meer als beu gehoord.  Het is een van die vele nummers dat ‘zot gedraaid’ wordt. En daar ga ik vandaag nog een schepje bovenop doen, want ik word er goed gezind van.
Op een of andere manier maakt het afwassen of was ophangen een iets aangenamere bezigheid.

It started to grow on me.

De – ondertussen niet meer zo onbekende – idee om opnieuw op mijn blog te schrijven,  dwaalde al langer door mijn hoofd.  Blijkbaar was ik niet de enige met dat plan, gezien een vriendin van me liet weten dat ze opnieuw gestart was! Het eerste wat ik vervolgens deed – zoals het een mensen met enige bloginteresse betaamt -, was een kijkje gaan nemen op haar Books, etc.
‘It started to grow on me’, las ik.

En aangezien ik zwanger ben  (jawel, ik ben zwanger, woohoo!) leek dit een geschikt moment om opnieuw te beginnen met schrijven.
Het weten dat ik binnenkort moeder zal worden ‘grows on me’ net zoals het kindje dat zelf doet.
Morgen onze tweede echo. Na zes weken – ongetwijfeld de zes langste weken uit mijn leven – gaan we eindelijk weten of ons kindje gezond en wel de drie-maanden-durende-risicoperiode doorgekomen is!

Hieronder alvast de eerste echo van onze kleine pruts. Hij/zij was toen 6mm groot!

6 weken en drie dagen.