Moodswing.

Het is een welbekend fenomeen onder de zwangere vrouwen, de moodswings.  Over het algemeen heb ik er maar weinig last van, maar gisteren leek me zo een dagje te zijn met een verlengde swing naar de depressief getinte zijde.  De swing naar de andere kant was vanmorgen om 06.11u nog niet gebeurd, zo bleek toen ik opstond om naar het toilet te gaan en bij het terug in bed kruipen ontdekte dat Mijnheer met het grootste deel van het deken gaan lopen was.
Om 07.50u, toen Mijnheer naar goede gewoonte nog een kus kwam geven voor hij naar zijn werk vertrok, was er al een neutrale gemoedstoestand. Hij mocht een kusje geven en ik heb geantwoord op zijn vraag( in plaats van diep te zuchten). Nu is het weer helemaal in orde.

Vervelend vind ik het, mensen die voortdurend van gemoedstoestand wisselen. Mijn vader heeft zo’n manisch depressieve trekjes. Elke keer weer afwachten hoe hij het leven die dag bekijkt. Het is voorbereiden op het negatieve wereldbeeld, dat overheerst meestal toch.

De plannen van een doordeweeks iemand de dag voor kerstmis: een douchke pakken, de afwas doen, checken of ik iets verkocht heb op Auction House, eten, lezen, vriendin ophalen aan station, vriendin in de watten leggen terwijl ze studeert, klaarmaken om naar het ouderlijk huis te gaan en dat dan ook effectief doen om een lousy kerstavond te vieren, waarop we uitgenodigd zijn omdat we anders alleen thuis zouden zitten.

Tot zover de post van een doordeweeks iemand de dag voor kerstmis.