De – ondertussen niet meer zo onbekende – idee om opnieuw op mijn blog te schrijven,  dwaalde al langer door mijn hoofd.  Blijkbaar was ik niet de enige met dat plan, gezien een vriendin van me liet weten dat ze opnieuw gestart was! Het eerste wat ik vervolgens deed – zoals het een mensen met enige bloginteresse betaamt -, was een kijkje gaan nemen op haar Books, etc.
‘It started to grow on me’, las ik.

En aangezien ik zwanger ben  (jawel, ik ben zwanger, woohoo!) leek dit een geschikt moment om opnieuw te beginnen met schrijven.
Het weten dat ik binnenkort moeder zal worden ‘grows on me’ net zoals het kindje dat zelf doet.
Morgen onze tweede echo. Na zes weken – ongetwijfeld de zes langste weken uit mijn leven – gaan we eindelijk weten of ons kindje gezond en wel de drie-maanden-durende-risicoperiode doorgekomen is!

Hieronder alvast de eerste echo van onze kleine pruts. Hij/zij was toen 6mm groot!

6 weken en drie dagen.

We zijn vandaag het contract gaan tekenen!

Ziehier ons toekomstig stulpje, ingericht zoals we het niet willen (behalve dan die zwarte muur en de slaapkamer) . Ik heb niet alle foto’s erop gezet, maar dit geeft toch al een beeld he.

Onderstaande foto heb ik getrokken tijdens de eerste uren van 2007, toen we allen gezellig aan het spelen waren op de wii.
Het is misschien technisch gezien niet de beste foto, maar ik vond hem toch leuk.

En dan nog op aanvraag van Dinzzz, een (klein beetje mislukte) photoshop:

De Amsterdamse politie heeft Foam de unieke mogelijkheid geboden om beeldmateriaal te selecteren uit hun uitgebreide archief forensische fotografie. Nooit eerder zijn foto’s uit deze periode, 1965-1985 gepubliceerd of elders in het openbaar te zien geweest. Het merendeel van de foto’s toont zogenaamde plaatsen delict: de plek waar een lijk is gevonden, waar brand heeft gewoed of een ongeluk is gebeurd. Alle geselecteerde beelden zijn verontrustend of onaangenaam, maar ze bezitten tegelijkertijd een onheilspellende, mysterieuze schoonheid.

Het is reeds een hele tijd geleden dat mijn interesse in foto’s – en de verhalen die ze vertellen- zowat opgewekt is. Mijn pogingen om mooie plaatjes op het digitale schermpje te toveren mislukken meestal, maar toch zijn er wel enkele die ikzelf de moeite waard vind om eens te tonen. U weze wel gewaarschuwd dat ik lijd aan het sepia-syndroom… tot ergernis van velen. Als ik de dwang tot sepia kan weerstaan, dan is dat waarschijnlijk omdat ik op dat moment beslist heb dat zwart-wit ook nog wel de moeite is.

Hieronder een foto van een vader die voor het eerst met zijn zoon het water ingaat. Zich nog niet bewust van het onheil dat zich de volgende dag zou afspelen, wanneer papa -zonder schuld- een ongeluk veroorzaakt. .

Vaders nonkel stond vanop een afstand het tafereel te bekijken… een ondeugende lach op zijn gezicht wanneer ik met het fototoestel voor zijn neus kwam staan …