It’s a boy!

Vandaag heb ik eindelijk het langverwachte bezoek aan de gynaecoloog kunnen brengen.  Zijn vrouw is eigenlijk een soort secretaresse. Ze zat samen met haar kind in de wachtzaal. Ze waren de grote kast met geboortekaartjes en suikerbonen aan het reorganiseren.
Het zoontje, Charles (van wie ik onterecht dacht dat het een behoorlijk mannelijk gekleed meisje, Charlotte, was), was onophoudelijk aan het praten. Zo schattig. Hij had het de hele tijd over een visje dat bij de suikerbonen van een pasgeboren kindje zat.

Het mag toch onder water he mama?
Ja, dat mag onder water…
Maar het mag dan ook boven water?
Ahja, dat mag ook boven water.
Ja en dat doe ik dat onder water en dan doet dat ploensch en dan ineens springt dat er zo terug uit. Ik mag dan ook meespringen he.
Ja, maar ziet dat ge er niet opspringt, want dan is het kapot.
Ahja… mag dan dat ook in de zeep, nee he?
Jawel, dat kan geen kwaad.
Nee, dat mag niet in de zeep!
Ik moet nu even naar de auto om wat spulletjes te halen, blijf jij hier of ga je mee.
Ik ga mee.
Ik moet wel een paar keer want heel de koffer ligt vol spulletjes he, ga je elke keer mee?
Ja.

Toen draaide het kindje zich om en wist hij me het volgende te vertellen:

Ik ga eventjes weg, maar ik kom nog terug hoor!
Ah, dan is’t goed! Antwoord ik…

En wanneer ik dat zeg kijkt het kindje terug naar zijn mama en zegt het:

Maar mama, waarom zeg ik dat nu toch? Dat is omdat ik graag babbel he?
Ja, jij praat graag he!
Ja, maar dat is niet erg he mama.
Nee, dat is niet erg.

Hoe lief is dat niet. Het kindje was misschien drie of net vier jaar… En hij stond al stil bij wat hij eigenlijk aan het zeggen was en waarom.

Maar bon, tot zover de wachtzaalperikelen…

Het kindje is helemaal gezond. Een flinterdunne nekplooi en een duidelijk neusbeentje, dus de kans op mongolisme is alweer heel klein.
Het bewoog al mooi op de echo. Toch geweldig om te zien he!

11w6d

11w6d

En hoewel hij het nog niet met zekerheid kon zeggen, denkt de gyn dat het een jongetje zal worden. De volgende echo zal hieromtrent wat meer duidelijkheid geven…

It started to grow on me.

De – ondertussen niet meer zo onbekende – idee om opnieuw op mijn blog te schrijven,  dwaalde al langer door mijn hoofd.  Blijkbaar was ik niet de enige met dat plan, gezien een vriendin van me liet weten dat ze opnieuw gestart was! Het eerste wat ik vervolgens deed – zoals het een mensen met enige bloginteresse betaamt -, was een kijkje gaan nemen op haar Books, etc.
‘It started to grow on me’, las ik.

En aangezien ik zwanger ben  (jawel, ik ben zwanger, woohoo!) leek dit een geschikt moment om opnieuw te beginnen met schrijven.
Het weten dat ik binnenkort moeder zal worden ‘grows on me’ net zoals het kindje dat zelf doet.
Morgen onze tweede echo. Na zes weken – ongetwijfeld de zes langste weken uit mijn leven – gaan we eindelijk weten of ons kindje gezond en wel de drie-maanden-durende-risicoperiode doorgekomen is!

Hieronder alvast de eerste echo van onze kleine pruts. Hij/zij was toen 6mm groot!

6 weken en drie dagen.

Mijn opstel.

Toen ik ongeveer in het tweede of derde leerjaar zat, heb ik eens een opstel geschreven.  Vandaag vond ik het terug in een doos vol eigen kunstwerkjes uit die periode.

Ziehier, mijn meesterwerk:

Het teleboekenraket

Mijn zus zat op haar kamer! Ik mocht haar niet storen! Ze las! Ze had pas een boek gekregen! ‘Heksen’ van Roald Dhal!!! En ik verveelde me, dus ik ging naar Tim, mijn vriend. Hij was bezig met een teleboekenraket te maken! Dat vond ik reuze! “Nog een bout voor de voorste voorring en de bovenste boventop moet nog nagekeken worden!” zei Tim. ‘Wauw, tim, mag ik morgen komen! Mijn zus heeft nog een boek!” riep ik tevreden terwijl ik naar huis ging!

De volgende dag nam ik mijn zus haar boek mee! Die kon weggeflitst worden door het teleboekenraket! Tim was zenuwachtig! Ik legde het boek in die raket. “He Els, als je klar bent duw je op die klep!” brulde Tim want de motorschroevenwieltjeswindmaker draaide al, dus ik kon hem net horen. Het boek lag in het teleboekenraket maar ik kreeg die klep niet ingeduwd dus ik probeerde het met mijn voeten en…

9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1, start!” telde de raket af. En de raket vloog de wijde wereld in! Ik lag op de grond en Tim zat rustig naast mij! “Maar, ik weeg zo weinig? Ik ben zeker 15 kilo afgevallen! En waar zijn mijn benen?” vroeg ik “In de raket!” zei Tim. “En mijn broek? Ook mee?” “Ja” zei Tim, “Neem een broek van mij! En we gaan je benen achterna!” xTim, waar moet ik blijven? Heb je een reserve teleboekenmachien?” vroeg ik. “Ja, ja, weest gerust! Ik heb een reserve waar nog 1 boutlokreringner aan ontbreekt maar om die te vinden moet ik he-he-he-he-he-he-helemaal niet ver zoeken want hij ligt onder die rechtse luik!” fluisterde Tim omdat dat daar zijn plaatsje was!

En zo kon ik mijn benen achterna! Zoals ze zeggen: “Eind goed, al goed”. Ik heb mijn benen dus terug. ze lagen op Venus waar nog vijf paar benen lagen en mijn zus haar boek was daar ook!

Einde.

Zo, wat een kunst he! Aan fantasie had ik blijkbaar niet te kort…

Muziekschool.

Mijn portefeuille, maar ook die van mijn toekomstige, is de voorbije week heel wat afgevallen. Kon ik dat ook maar zo snel. We hebben na een twijfelperiode van ongeveer een jaar toch besloten om een piano te kopen. Om het budget ietwat passend bij onze levensstijl te houden, hebben we voor een digitale piano gekozen. Het is een Yamaha CLP-330 geworden;

het idee erachter is wel dat we binnen enkele jaren, als we ons eigen stulpje veroverd hebben, een acoustische piano in de living zetten.

Maar niet alleen die piano heeft ons flink in kosten gejaagd, ook de muziekschool kost geld. Het mag dan nog best meevallen, ook 200€ ben ik liever rijk dan kwijt.

Het leuke aspect eraan: volgend weekend mogen we een piano gaan ophalen! Ik heb alvast mijn partituren van Yann Tiersen en Michael Nyman (The Piano) bovengehaald om die op te frissen alvorens ik een oorverdovend schitterende start ga maken in mijn eerste jaar muziekschool middelbare graad!

En aangezien mijn nieuwe digitale piano een USB-to-Host-port bevat, kan ik jullie misschien op de hoogte houden van mijn vorderingen! Of doe ik dat maar beter niet, om jullie wat te sparen…

Nog .. dagen tot testen!

Stand van zaken.

Om Cursief Huigje op hoogte te brengen van de stand van zaken. En almaar weer in de hoop dat ik deze keer vertrokken ben om weer regelmatig een woordje extra op de blog te zetten.

Het stuk der zelfstandige psychologe is op pauze gezet. Een financieel grote stap/ groot risico en daarenboven kan ik gerust nog wel wat extra ervaring en financiele zekerheid gebruiken op dit moment van mijn leven.

Daarbij ben ik al sinds eind juni aan het werk als gezinsbegeleidster in een centrum voor kinderzorg en gezinsondersteuning. Kinderen worden daar residentieel opgenomen en ik probeer de ouders te stimuleren om de opvoeding en zorg van hun kinderen terug op zich te nemen. Daarbij ga ik mijn weekschema vanaf september nog met enkele uren aanvullen als opvoedster van die kinderen. Kwestie van ook eens in praktijk te brengen wat ik de mensen aanspoor om te doen. En dat zal zo zijn tot juni 2009, tenzij ik zwanger geraak.

Want, ik ben niet alleen op zeer romantische wijze ten huwelijk gevraagd op een berg met uitzicht op Le Grazie  (Cinque Terra) in Italie, maar ook de kinderwensknoop is doorgehakt.
Het ‘klussen’ is begonnen. Dat het zaad vrij zwemmen mag!

Nu zijn wij – mijn verloofde en ik- vooral bezig met hoe we dat trouwfeest gaan organiseren. Beslissen of het een kerkelijk huwelijk wordt of niet, en beslissen of we iedereen uitnodigen voor te eten of enkel ‘close family’ mee laten dineren…
En daarnaast hopen dat ik snel zwanger ben…

zelfstandig.

Druk druk bezig met uitzoeken wat er allemaal komt kijken bij een job als zelfstandig kinderpsychologe.

Op heel wat financiële dobbers na, is een logo en PR uiteraard belangrijk. Vandaar mijn bezigheidjes van de voorbije uren, welke vinden jullie het best?

Logo!

Mijn voorkeur tot nu toe gaat naar wolkje.  En anders ruit!

Huizen

We worden stillaan wat ouder, de diploma’s zijn zo goed als ‘in de sjakos’ dus het wordt tijd voor die kleine stap verder. Of zeg maar grote stap.

We willen graag een kindje zoals de vorige post wel duidelijk maakte, maar om dat kindje alle optimale kansen te kunnen geven zou ik graag een eigen huis hebben. Een huis waar je in kan doen wat je wil: het appartement dat we momenteel huren heeft immers zijn beperkingen. Het verbod op dieren steekt me bijvoorbeeld grondig tegen.

Maar ook een huis met een veilige tuin om in te spelen, een huis waarvan je weet dat je er kan blijven wonen en niet na drie jaar een nieuw stekje moet gaan zoeken.

Voorwaarden om een huis te kopen:

* een job vinden waarbij ik minimum 1100 netto verdien. Zou geen probleem mogen zijn met een diploma als licentiate in de psychologie.

* een lening kunnen aangaan, spaargeld kunnen gebruiken en een schenking van mijn vader aanvaarden.

* een huis naar gewenste stijl, prijs en locatie vinden.

* of een architect en aannemer vinden die op twee jaar tijd een huis kunnen neerplanten op onze grond.

Ik ben benieuwd hoe het gaat evolueren…

winnaars.

Winnaars zijn de verliezers die weer opstaan.

 …

De kinderwens is de laatste tijd heel erg groot. Het is onvoorstelbaar hoe moeilijk de beslissing om eraan te beginnen me valt. Het is niet de ideale moment, maar wanneer is het die wel?

Ik denk dat ik er helemaal klaar voor ben en mijn vriend zegt dit ook van mezelf, maar is 25 niet te jong?

Ik weet dat ik nooit kinderloos zou willen zijn, maar er nu aan beginnen wil zeggen dat je leven zeer grondig verandert.

Ik heb schrik dat , als ik een kindje heb, ik spijt ga hebben dat ik bepaalde dingen niet gedaan ga hebben. Maar ik zou niet weten wat ik dan nog moet doen.

Zou het geluk van een ouder te zijn al de zorgen, de vermoeidheid en de stress overheersen, of zou het andersom zijn, en is het dan wel een goed idee.

sigh. Ik snap ook niet waarom ik het zo graag wil. Het lijkt alsof mijn hormoonhuishouding met mijn rationaliteit aan de haal gaat…

De dag van Platonov.

Om de dag van de lieve Platonov volledig te maken, klik ik speciaal en met graagte op ‘publish’.

Ohja. Om toch maar weer over die cake te beginnen. Ik heb er net een stuk van gegeten. Om 9.48u des morgens. Ik kan er echt niet afblijven als zoiets voor mijn neus staat.  Ik heb het mezelf aangedaan toen ik gisterenmorgen opstond met het genieuze plan om een cake te bakken.

Soms ben ik nogal impulsief. Gelukkig gaat het maar om kleine dingen zoals opstaan en stande pede een cake bakken, zonder mij eerst te wassen of te ontbijten.  Om iets belangrijkere beslissingen te nemen kan ik mij nog net bedwingen om er een paar seconden bij stil te staan. Gelukkig.

eeeeeen….. “PUBLISH”