Ondertussen alweer enkele weken verder en nog steeds loopt alles zoals het moet. Wel een keertje gevallen en wat bloedverlies gehad, met de nodige bezoekjes aan het verloskwartier als gevolg, maar daar is het tot nu toe gelukkig bij gebleven.
Ons dochtertje is alweer flink gegroeid, op 24 weken woog ze 600 g en was ze 30 cm groot.

En vorig gyn-bezoek (28 weken) woog ze 1,230g en was ze 36 cm groot. Ze lag helemaal opgekruld; haar hoofdje lag onderaan samen met de voetjes en de handjes, het poepje stak naar boven. Een lenigheid die ze niet van de papa zal hebben!

Ondertussen zal ze waarschijnlijk bijna 40 cm zijn en 1,600 wegen.  Binnen twee weken het volgende bezoekje aan de gyn en vanaf dan zullen we om de twee weken een update krijgen.  De 10 komende weken zullen snel voorbij gaan. Leuk, want ik wil eindelijk m’n kindje in handen hebben, maar tegelijk wel jammer want ik wil het kindje niet ‘loslaten’ of die zwangerschap niet ‘afgeven’. Maarja, we krijgen er iets moois voor in de plaats he!

24 weken

24 weken

28 weken

28 weken

Het is toch niet zo voor de hand liggend, een naam kiezen voor je kindje.  Gelukkig zijn mijn vriend en ik voor hetzelfde genre (absoluut geen engelse namen zoals Jayden of Fay, ook niets ouds zoals Arthur of Jules en ook niets nieuws of hip zoals …  och ja, je weet wel), maar dan nog.
Ik heb al ontelbare namenlijsten doorlopen en telkens komen dezelfde vier namen er weer uit. Maar bij geen van die vier hebben we het gevoel van ‘dit is ‘em’.
Er zijn zo nog wel wat andere namen die ik mooi vind, bijvoorbeeld Elisabeth, maar dat vinden we net een beetje te lang… Of Jitske, maar zo heet een vriendin van me al. En bij andere namen is het niet zo erg dat iemand anders ook zo genoemd is, maar Jitske is niet zo veel voorkomend en lijkt onmiddellijk te verwijzen naar die vriendin…
Of Louise of Emma, maar dat vindt mijn vriend maar niets.

Vandaar de vraag of jullie nog mooie namen weten voor een meisje, want wij geraken er niet helemaal uit.

Het zou nochtans handig zijn moesten we al naam hebben, want ik ga binnen dit en een paar weken beginnen aan de voorbereidingen van de suikerbonen.
Ik zal dus stilletjes aan moeten beginnen met het opmaken van een adressenlijst ook he! Het aantal pakjes suikerbonen ga ik immers daar een beetje op afstemmen.

Elke week krijg ik een nieuwe mail in verband met mijn zwangerschap. Er wordt dan uitgelegd in welk groeistadium de foetus is en er worden tips gegeven aan de (toekomstige) moeder.

Deze week was het een tip die me zal aanmoedigen om een beetje meer energie in mijn blog te steken:

Hi Els,

Keep a journal
Expressing your feelings on paper can be a good way to vent frustration. Write for five or 10 minutes without paying any attention to spelling or grammar. Many moms suddenly discover insights or solutions to problems that previously seemed insurmountable.

Deze voormiddag naar de gyn geweest. Het gaat toch – ondanks zijn gokje van vorige keer dat het een jongen ging worden – een meisje worden!
Het was allemaal wel leuk om te zien. Ons kindje lag in kleermakerszit. De eerste keer dat de gyn dat zag, zei hij. Hij heeft er een foto van genomen en opgeslagen op zijn pc, zodat hij die kan gebruiken in de lezingen die hij geeft.

Verder was het kindje 14cm groot, 135gr. Hartje klopte goed. Er zijn een paar 3d’s genomen, maar het kindje was constant aan het bewegen en hij kreeg er geen goede foto van… het beste is een foto van het ruggetje en de achterkant van het hoofdje, maar daar is eigenlijk niet veel aan te zien.

Een 3d foto van het gezichtje in detail, daar was het nog te vroeg voor, zei de gyn. Daarvoor moesten we nog even wachten.

Ik ben zo onvoorstelbaar blij vandaag. dit was ongetwijfeld de meest speciale echo voor mij. En daarbovenop heb ik een paar uur later het kindje voor de eerste keer duidelijk gevoeld!!! Het was maar 1 beweging en sinds dan niets meer gevoeld, maar ik ben er zeker van dat het het kindje was…

Mijn schoonbroer en zijn vriendin – NonkelJonathan en TantIlse to be – zijn enkele dagen geleden naar Marseille verhuisd. Na een hele dag rijden hebben ze de drie auto’s vol spullen nog in het appartement moeten zeulen (of toch de spullen, de auto’s hebben ze uiteraard laten staan), om vervolgens na een korte nacht het appartement een grondige poetsbeurt te geven. Toen dat gedaan was hebben ze op een terrasje in de zon wat cava zitten drinken! 24°C!
Maar dat kwam door het warme zonnetje, verder is het daar 5°C, maar dat is toch weer een 16-tal graden warmer dan hier.

Interessant om weten, want, in maart zouden Frederic en ik ons laatste reisje met twee willen maken! Aangezien NonkelJonathan en TantIlse dan toch in Marseille wonen, hebben we besloten om hun stekje eens te gaan bezoeken! We gaan met de TGV gaan. Met een dikke buik lijkt het me toch veiliger om per trein te reizen ipv met het vliegtuig… ik ben eens benieuwd.

Ondertussen heb ik ook moeten klagen bij het ziekenfonds omdat ik al sinds oktober thuiszit en nog steeds geen cent gezien heb… Job well done, want ze hebben me beloofd dat ze onmiddellijk werk gingen maken van de betaling.  Ik moet het natuurlijk eerst nog  op de rekening zien verschijnen, maar toch, ik ben alweer fier op mezelf dat ik dat ben gaan rechtzetten.

Vandaag ook nog wat onthaalmoeders proberen bereiken.  Morgen – na de 16 weken echo waarvan jullie nog op de hoogte gebracht zullen worden – mogen we bij eentje gaan kijken. De andere liet me weten dat ze al tot half 2010 vol zit :/.
We zullen dus dringend een beslissing moeten nemen als we zeker willen zijn van onthaal. Ik vrees dat ik nooit helemaal tevreden ga zijn…

Ik ga het hierbij laten want mijn ventje komt  thuis. Morgen meer nieuws dus…

Het is een welbekend fenomeen onder de zwangere vrouwen, de moodswings.  Over het algemeen heb ik er maar weinig last van, maar gisteren leek me zo een dagje te zijn met een verlengde swing naar de depressief getinte zijde.  De swing naar de andere kant was vanmorgen om 06.11u nog niet gebeurd, zo bleek toen ik opstond om naar het toilet te gaan en bij het terug in bed kruipen ontdekte dat Mijnheer met het grootste deel van het deken gaan lopen was.
Om 07.50u, toen Mijnheer naar goede gewoonte nog een kus kwam geven voor hij naar zijn werk vertrok, was er al een neutrale gemoedstoestand. Hij mocht een kusje geven en ik heb geantwoord op zijn vraag( in plaats van diep te zuchten). Nu is het weer helemaal in orde.

Vervelend vind ik het, mensen die voortdurend van gemoedstoestand wisselen. Mijn vader heeft zo’n manisch depressieve trekjes. Elke keer weer afwachten hoe hij het leven die dag bekijkt. Het is voorbereiden op het negatieve wereldbeeld, dat overheerst meestal toch.

De plannen van een doordeweeks iemand de dag voor kerstmis: een douchke pakken, de afwas doen, checken of ik iets verkocht heb op Auction House, eten, lezen, vriendin ophalen aan station, vriendin in de watten leggen terwijl ze studeert, klaarmaken om naar het ouderlijk huis te gaan en dat dan ook effectief doen om een lousy kerstavond te vieren, waarop we uitgenodigd zijn omdat we anders alleen thuis zouden zitten.

Tot zover de post van een doordeweeks iemand de dag voor kerstmis.