Toen ik ongeveer in het tweede of derde leerjaar zat, heb ik eens een opstel geschreven.  Vandaag vond ik het terug in een doos vol eigen kunstwerkjes uit die periode.

Ziehier, mijn meesterwerk:

Het teleboekenraket

Mijn zus zat op haar kamer! Ik mocht haar niet storen! Ze las! Ze had pas een boek gekregen! ‘Heksen’ van Roald Dhal!!! En ik verveelde me, dus ik ging naar Tim, mijn vriend. Hij was bezig met een teleboekenraket te maken! Dat vond ik reuze! “Nog een bout voor de voorste voorring en de bovenste boventop moet nog nagekeken worden!” zei Tim. ‘Wauw, tim, mag ik morgen komen! Mijn zus heeft nog een boek!” riep ik tevreden terwijl ik naar huis ging!

De volgende dag nam ik mijn zus haar boek mee! Die kon weggeflitst worden door het teleboekenraket! Tim was zenuwachtig! Ik legde het boek in die raket. “He Els, als je klar bent duw je op die klep!” brulde Tim want de motorschroevenwieltjeswindmaker draaide al, dus ik kon hem net horen. Het boek lag in het teleboekenraket maar ik kreeg die klep niet ingeduwd dus ik probeerde het met mijn voeten en…

9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1, start!” telde de raket af. En de raket vloog de wijde wereld in! Ik lag op de grond en Tim zat rustig naast mij! “Maar, ik weeg zo weinig? Ik ben zeker 15 kilo afgevallen! En waar zijn mijn benen?” vroeg ik “In de raket!” zei Tim. “En mijn broek? Ook mee?” “Ja” zei Tim, “Neem een broek van mij! En we gaan je benen achterna!” xTim, waar moet ik blijven? Heb je een reserve teleboekenmachien?” vroeg ik. “Ja, ja, weest gerust! Ik heb een reserve waar nog 1 boutlokreringner aan ontbreekt maar om die te vinden moet ik he-he-he-he-he-he-helemaal niet ver zoeken want hij ligt onder die rechtse luik!” fluisterde Tim omdat dat daar zijn plaatsje was!

En zo kon ik mijn benen achterna! Zoals ze zeggen: “Eind goed, al goed”. Ik heb mijn benen dus terug. ze lagen op Venus waar nog vijf paar benen lagen en mijn zus haar boek was daar ook!

Einde.

Zo, wat een kunst he! Aan fantasie had ik blijkbaar niet te kort…

Mijn portefeuille, maar ook die van mijn toekomstige, is de voorbije week heel wat afgevallen. Kon ik dat ook maar zo snel. We hebben na een twijfelperiode van ongeveer een jaar toch besloten om een piano te kopen. Om het budget ietwat passend bij onze levensstijl te houden, hebben we voor een digitale piano gekozen. Het is een Yamaha CLP-330 geworden;

het idee erachter is wel dat we binnen enkele jaren, als we ons eigen stulpje veroverd hebben, een acoustische piano in de living zetten.

Maar niet alleen die piano heeft ons flink in kosten gejaagd, ook de muziekschool kost geld. Het mag dan nog best meevallen, ook 200€ ben ik liever rijk dan kwijt.

Het leuke aspect eraan: volgend weekend mogen we een piano gaan ophalen! Ik heb alvast mijn partituren van Yann Tiersen en Michael Nyman (The Piano) bovengehaald om die op te frissen alvorens ik een oorverdovend schitterende start ga maken in mijn eerste jaar muziekschool middelbare graad!

En aangezien mijn nieuwe digitale piano een USB-to-Host-port bevat, kan ik jullie misschien op de hoogte houden van mijn vorderingen! Of doe ik dat maar beter niet, om jullie wat te sparen…

Om Cursief Huigje op hoogte te brengen van de stand van zaken. En almaar weer in de hoop dat ik deze keer vertrokken ben om weer regelmatig een woordje extra op de blog te zetten.

Het stuk der zelfstandige psychologe is op pauze gezet. Een financieel grote stap/ groot risico en daarenboven kan ik gerust nog wel wat extra ervaring en financiele zekerheid gebruiken op dit moment van mijn leven.

Daarbij ben ik al sinds eind juni aan het werk als gezinsbegeleidster in een centrum voor kinderzorg en gezinsondersteuning. Kinderen worden daar residentieel opgenomen en ik probeer de ouders te stimuleren om de opvoeding en zorg van hun kinderen terug op zich te nemen. Daarbij ga ik mijn weekschema vanaf september nog met enkele uren aanvullen als opvoedster van die kinderen. Kwestie van ook eens in praktijk te brengen wat ik de mensen aanspoor om te doen. En dat zal zo zijn tot juni 2009, tenzij ik zwanger geraak.

Want, ik ben niet alleen op zeer romantische wijze ten huwelijk gevraagd op een berg met uitzicht op Le Grazie  (Cinque Terra) in Italie, maar ook de kinderwensknoop is doorgehakt.
Het ‘klussen’ is begonnen. Dat het zaad vrij zwemmen mag!

Nu zijn wij - mijn verloofde en ik- vooral bezig met hoe we dat trouwfeest gaan organiseren. Beslissen of het een kerkelijk huwelijk wordt of niet, en beslissen of we iedereen uitnodigen voor te eten of enkel ‘close family’ mee laten dineren…
En daarnaast hopen dat ik snel zwanger ben…

Druk druk bezig met uitzoeken wat er allemaal komt kijken bij een job als zelfstandig kinderpsychologe.

Op heel wat financiële dobbers na, is een logo en PR uiteraard belangrijk. Vandaar mijn bezigheidjes van de voorbije uren, welke vinden jullie het best?

Logo!

Mijn voorkeur tot nu toe gaat naar wolkje.  En anders ruit!

We worden stillaan wat ouder, de diploma’s zijn zo goed als ‘in de sjakos’ dus het wordt tijd voor die kleine stap verder. Of zeg maar grote stap.

We willen graag een kindje zoals de vorige post wel duidelijk maakte, maar om dat kindje alle optimale kansen te kunnen geven zou ik graag een eigen huis hebben. Een huis waar je in kan doen wat je wil: het appartement dat we momenteel huren heeft immers zijn beperkingen. Het verbod op dieren steekt me bijvoorbeeld grondig tegen.

Maar ook een huis met een veilige tuin om in te spelen, een huis waarvan je weet dat je er kan blijven wonen en niet na drie jaar een nieuw stekje moet gaan zoeken.

Voorwaarden om een huis te kopen:

* een job vinden waarbij ik minimum 1100 netto verdien. Zou geen probleem mogen zijn met een diploma als licentiate in de psychologie.

* een lening kunnen aangaan, spaargeld kunnen gebruiken en een schenking van mijn vader aanvaarden.

* een huis naar gewenste stijl, prijs en locatie vinden.

* of een architect en aannemer vinden die op twee jaar tijd een huis kunnen neerplanten op onze grond.

Ik ben benieuwd hoe het gaat evolueren…

Om de dag van de lieve Platonov volledig te maken, klik ik speciaal en met graagte op ‘publish’.

Ohja. Om toch maar weer over die cake te beginnen. Ik heb er net een stuk van gegeten. Om 9.48u des morgens. Ik kan er echt niet afblijven als zoiets voor mijn neus staat.  Ik heb het mezelf aangedaan toen ik gisterenmorgen opstond met het genieuze plan om een cake te bakken.

Soms ben ik nogal impulsief. Gelukkig gaat het maar om kleine dingen zoals opstaan en stande pede een cake bakken, zonder mij eerst te wassen of te ontbijten.  Om iets belangrijkere beslissingen te nemen kan ik mij nog net bedwingen om er een paar seconden bij stil te staan. Gelukkig.

eeeeeen….. “PUBLISH”

Grommel. Het is lang geleden dat ik regen al fietsend getrotseerd heb, maar vandaag was de eer nog eens aan mij. Ik hoop dat die eer me niet teveel meer toekomt. Het water baande zich een weg langs kraag en mouwen. Mijn regencape kon niet genoeg tegenhouden, ter hoogte van mijn knieën was mijn broek al doorweekt.

Zakdoek vergeten. Ik zou beter eens een paar pakjes papieren zakdoekjes kopen om mijn vergeetachtigheid te compenseren. Papieren zakdoekjes zijn ook gezonder. Je snuit je neus altijd in een proper doekje in plaats van een al met microben bevuilde stofdoek. Het is natuurlijk minder milieuvriendelijk… Milieuvriendelijke wegwerpzakdoekjes? * DE BEDENKERS *

Hoe zou het eigenlijk afgelopen zijn met die bedenkers… Wie heeft er gewonnen?

Ik heb nu nog een kleine veertig minuten voor ik naar een les moet, ik ga ze nog nuttig gebruiken… heb nog veel werk. Dat ene verslag is nog altijd niet af :/

Kommil Foo – Ruimtevaarder

Vandaag had ik me beter voorbereid op de koude. Ik heb de muts uit de kast gehaald. Dat wil al heel wat zeggen want die muts komt niet dikwijls van zijn plaats.

De mensen die mij zien lopen denken waarschijnlijk “Wat een mannekesblad loopt daar”. Een sjaal van totaal ander type dan de muts. Een korte fleece-jas en daaronder een lang hemd… Om nog maar van de kleuren te zwijgen. Maar vandaag overwint de koude de schaamte alweer. Hier zit ik dan lekker warm.

Ozark Henry -  Sweet Instigator

Binnen een drietal kwartier begint mijn eerste belevingsonderzoek onder supervisie. Ik heb gisteren wel ontdekt dat die supervisie na een uurtje stopt, vanaf dan mag ik alleen verder gaan.  Momenteel probeer ik mij vooral niet zenuwachtig te maken.  Het zou al veel waard zijn als ik zonder teveel spanning kan beginnen aan zo’n onderzoek. De kinderen merken dat zelf ook direct op.

The Radios – She goes nana

Om jullie zo een idee te geven over een belevingsonderzoek: We beginnen meestal met de WISC-III, dat is een intelligentietest die internationaal gebruikt wordt om het verbaal, performaal en totaal IQ van kinderen te bepalen.  Vandaag neem ik die niet af, maar gebruik ik een minder gestandardiseerde test, de RAKIT (revisie amsterdamse kinder intelligentie test). Verder  zal ik de STROOP-test afnemen. Dan krijgen de kinderen een heel blad vol kleurnamen. Maar het woord ‘geel’ staat dan bijvoorbeeld in het rood. De kinderen moet dan niet het woord lezen maar de kleur zeggen waarin het woord geschreven staat. Dat vergt heel wat concentratie en mogelijkheden tot wisselen van stragtegieën.

Toets Tielemans – Bleusette

Dan ga ik verder met de SCENO. Dat is eigenlijk een doos met allemaal kleine speelgoedjes in. De kinderen mogen daar dan mee spelen. Ze mogen er dan een verhaaltje bij vertellen enz. …
Ook de Bourdon-Vos zal vandaag deel uitmaken van het testprogramma. Dat is een testje om de concentratiemogelijkheden van kinderen na te gaan. Er wordt een blad vol met hele kleine puntjes voor hun neus gelegd.  Het lijkt wat op braille, alleen niet in reliëf. Nu moeten die kinderen alle groepjes van vier puntjes doorstrepen, zo snel mogelijk. Het is een hele saaie taak, geloof me. Zelfs verbeteren vereist heel wat concentratie. Vandaag plan ik te eindigen met de 15 woorden van Rey. De kinderen krijgen 15 woorden te horen en die moeten ze dan zo goed mogelijk reproduceren. En dan worden opnieuw diezelfde 15 woorden voorgelezen en moet het kind er weer zoveel mogelijk opnoemen. Zo gaat dat in totaal vijf keer door.

En om te eindigen spelen we meestal een spelletje. Zodat het voor de kinderen toch ietwat aangenaam blijft. Vorige keren heb ik mee galgje gespeeld… Maar ook UNO is een mogelijkheid.

Anton Walgrave – Lost Soul

 De batterij van mijn laptop blijkt toch niet enorm lang mee te gaan. Ik ben nu aan de derde treinrit bezig en er rest nog 33% energie. Nog  1 uur en drie minuten. Maar die tijdsaangeving klopt meestal niet, denk ik. We zullen zien.
Vanavond ga ik al om 18.30u thuis zijn dus heb ik tijd om ’s avonds rustig nog wat op mijn toetsenbord te tokkelen, terwijl de laptop terug wat energie opzuigt.

Clouseau -  En dans

***

Raymond Van Het Groenewoud – Brussels by night

Het is onvoorstelbaar hoe weinig creatief ik ben door al dat werken. Het lijkt wel alsof heel mijn leven gepreoccupeerd is door die stage. Ik sluit de ‘werkdeur’ achter me en het eerste waar ik aan denk is … werk. Vandaag was dat in ieder geval zo, met uitzondering van de gedachte om schaatsles te volgen.
Een co-therapeute doet de logistiek van de schaatsbaan waar de ‘sterren op het ijs’ trainen. En aangezien vlak bij ons nieuwe stulpje een schaatsbaan is, dacht er ik plots aan!  Ik ben volop op zoek naar nawerkse bezigheden.

Hugo Raspoet – Helena

Schaatsen lijkt me wel iets. Niet zozeer het kunstschaatsen op zich, maar het snelheid maken, het concentreren op bewegingen, op het ijs… me afreageren op mijn manier. Misschien  moet ik maar eens informeren over de kostprijs van een wekelijkse beurt op het ijs. (mhhh, nu ik die zin neertyp klinkt hij maar vunzig )

Willem Vermandere – Bange Blankeman

Ik weeg ondertussen nog steeds 65kg. Vandaag  1 praline opgesnoept. Die lekkere zoeternijen toch J. Ik vind het onvoorstelbaar schitterend dat ik nu af en toe terug kan genieten van die dingen. Hoewel het eigenlijk nog niet mag. Ik ben in totaal al terug 1,2 kg vet bijgekomen, maar ben toch 700g vocht en spieren afgevallen.  Dus ook al lijkt het bijkomen niet zo’n vaart te lopen, ik zal toch uit mijn doppen moeten kijken. Ik heb immers de neiging om nu alles te eten wat ik in enkele maanden niet heb kunnen verorberen.

De Nieuwe Snaar – In de hemel is geen Dylan

Ik ben op. Ik laat het hierbij voor vandaag.

Hoverphonic – Mad about you.

Nu dit liedje opspringt, nog even vertellen, dat dit een van de eerste en enige echt heel romantische act van mijn vriend was.

Arno – Les Filles du bord de mer

Dit niet. Gelukkig.

Uit en over.