Op.

De speculaas is op.
Ik heb alle speculaas opgegeten, het was dan ook voor mijn neus komen staan.
De neuzekes staan nog in de kast.
Gelukkig hou ik niet zo van neuzekes.
Anders waren die ook op.

Futloosheid.

Al enkele dagen zit ik voor mijn scherm en kan ik niets bedenken dat de moeite waard is om op een blog te schrijven, laat staan staan om te lezen. Na zulke bedenkelijke periodes heb ik dan telkens beslist om gewoon niets te schrijven. Maar vandaag zal ik de leegte maar eens doorbreken. Maar u weze gewaarschuwd, wat hierop volgt is enkel wat pessimistisch geleuter waar geen mens iets aan heeft. Tenzij je een mens bent die graag pessimistisch geleuter leest.

Ik ben gaan slapen met bandenpijn, – ik denk althans dat het bandenpijn is, but how do I know for sure? – , heb wakker gelegen met bandenpijn en ben na onderbroken stukjes nachtrust ook wakker geworden met bandenpijn.  Resultaat: Els is moe, futloos en ziet vandaag nergens de zin van in.

Ik zou kunnen/moeten :

- de badkamer kuisen.  Hoe vaak voel ik me niet een onverzorgd persoon omdat een ander zijn huis er veel properder uitziet als het mijne.  Ik heb tijd met hopen maar toch ontbreekt de wil me om mijn huishouden piccobello op orde te houden.  Zal zo iemand wel een goeie moeder zijn?

- de afwas doen. Eigenlijk heb ik wat dit betreft geen keuze. Het moet gebeuren als ik vanavond materiaal wil hebben om eten mee te maken, waar ik overigens ook geen zin in heb.

- gaan wandelen.  Mijn ‘gat’ lijkt zowat in omvang verdubbeld te zijn tegenover een maand of vier terug, dus ik zou maar beter wat lichaamsbeweging doen en wat gezonder eten. Maar rara, daar heb ik geen zin in.  Voor mij zijn de geneugten des levens zonder twijfel in de zetel kruipen met een warme kersenpittenzak en een dekentje, gecombineerd met chips of andere lekkernij. Of uiteraard een uitstapje naar een goed Mexicaans restaurant. Waarna ik terug languit op de zetel wil gaan liggen omdat ik teveel gegeten heb. En ohja, naar de cinema gaan en nacho’s met pepers nemen.

- verder in ‘het boek’ lezen. Dat heb ik al gedaan vandaag. De vervelende gewoonte om na vijf regels in slaap te vallen – niet omdat het een slecht boek is, helemaal niet – overvalt me telkens weer. Straks nog eens een poging wagen. Ik kan ook niet de hele dag lezen en slapen, vind ik.

- piano spelen. De stukken die ik nu moet spelen zijn niet zo mooi als ik zou willen. Dat stimuleert ook niet om verder te spelen, dus stel ik het inoefenen ervan zoals altijd uit tot op het laatste moment.

- kerstkaartjes afwerken. Ik heb het lumineuze idee gehad om zelf kerstkaartjes te maken. Ik ben welgeteld tot vier geraakt. Nu ben ik ook nog tot het besef gekomen dat ik geen enveloppen van het juiste formaat heb. Tot zover mijn zin om verder kerstkaartjes te maken.

Ik hoop jullie binnenkort te kunnen verblijden met een stukje tekst iets optimistischer en interessanter van aard.
Ik ga over tot het publiceren van dit stukje tekst, waarna ik mezelf waarschijnlijk ga afvragen wat ik nu ga doen, wat waarschijnlijk zal resulteren in nog een tijdje naar mijn scherm staren… boeiend!

Happy Holidays

Everyone has a special talent.

It’s a boy!

Vandaag heb ik eindelijk het langverwachte bezoek aan de gynaecoloog kunnen brengen.  Zijn vrouw is eigenlijk een soort secretaresse. Ze zat samen met haar kind in de wachtzaal. Ze waren de grote kast met geboortekaartjes en suikerbonen aan het reorganiseren.
Het zoontje, Charles (van wie ik onterecht dacht dat het een behoorlijk mannelijk gekleed meisje, Charlotte, was), was onophoudelijk aan het praten. Zo schattig. Hij had het de hele tijd over een visje dat bij de suikerbonen van een pasgeboren kindje zat.

Het mag toch onder water he mama?
Ja, dat mag onder water…
Maar het mag dan ook boven water?
Ahja, dat mag ook boven water.
Ja en dat doe ik dat onder water en dan doet dat ploensch en dan ineens springt dat er zo terug uit. Ik mag dan ook meespringen he.
Ja, maar ziet dat ge er niet opspringt, want dan is het kapot.
Ahja… mag dan dat ook in de zeep, nee he?
Jawel, dat kan geen kwaad.
Nee, dat mag niet in de zeep!
Ik moet nu even naar de auto om wat spulletjes te halen, blijf jij hier of ga je mee.
Ik ga mee.
Ik moet wel een paar keer want heel de koffer ligt vol spulletjes he, ga je elke keer mee?
Ja.

Toen draaide het kindje zich om en wist hij me het volgende te vertellen:

Ik ga eventjes weg, maar ik kom nog terug hoor!
Ah, dan is’t goed! Antwoord ik…

En wanneer ik dat zeg kijkt het kindje terug naar zijn mama en zegt het:

Maar mama, waarom zeg ik dat nu toch? Dat is omdat ik graag babbel he?
Ja, jij praat graag he!
Ja, maar dat is niet erg he mama.
Nee, dat is niet erg.

Hoe lief is dat niet. Het kindje was misschien drie of net vier jaar… En hij stond al stil bij wat hij eigenlijk aan het zeggen was en waarom.

Maar bon, tot zover de wachtzaalperikelen…

Het kindje is helemaal gezond. Een flinterdunne nekplooi en een duidelijk neusbeentje, dus de kans op mongolisme is alweer heel klein.
Het bewoog al mooi op de echo. Toch geweldig om te zien he!

11w6d

11w6d

En hoewel hij het nog niet met zekerheid kon zeggen, denkt de gyn dat het een jongetje zal worden. De volgende echo zal hieromtrent wat meer duidelijkheid geven…

bells are ringing

I know, de meeste mensen zijn dit lied meer als beu gehoord.  Het is een van die vele nummers dat ‘zot gedraaid’ wordt. En daar ga ik vandaag nog een schepje bovenop doen, want ik word er goed gezind van.
Op een of andere manier maakt het afwassen of was ophangen een iets aangenamere bezigheid.

It started to grow on me.

De – ondertussen niet meer zo onbekende – idee om opnieuw op mijn blog te schrijven,  dwaalde al langer door mijn hoofd.  Blijkbaar was ik niet de enige met dat plan, gezien een vriendin van me liet weten dat ze opnieuw gestart was! Het eerste wat ik vervolgens deed – zoals het een mensen met enige bloginteresse betaamt -, was een kijkje gaan nemen op haar Books, etc.
‘It started to grow on me’, las ik.

En aangezien ik zwanger ben  (jawel, ik ben zwanger, woohoo!) leek dit een geschikt moment om opnieuw te beginnen met schrijven.
Het weten dat ik binnenkort moeder zal worden ‘grows on me’ net zoals het kindje dat zelf doet.
Morgen onze tweede echo. Na zes weken – ongetwijfeld de zes langste weken uit mijn leven – gaan we eindelijk weten of ons kindje gezond en wel de drie-maanden-durende-risicoperiode doorgekomen is!

Hieronder alvast de eerste echo van onze kleine pruts. Hij/zij was toen 6mm groot!

6 weken en drie dagen.

Mijn opstel.

Toen ik ongeveer in het tweede of derde leerjaar zat, heb ik eens een opstel geschreven.  Vandaag vond ik het terug in een doos vol eigen kunstwerkjes uit die periode.

Ziehier, mijn meesterwerk:

Het teleboekenraket

Mijn zus zat op haar kamer! Ik mocht haar niet storen! Ze las! Ze had pas een boek gekregen! ‘Heksen’ van Roald Dhal!!! En ik verveelde me, dus ik ging naar Tim, mijn vriend. Hij was bezig met een teleboekenraket te maken! Dat vond ik reuze! “Nog een bout voor de voorste voorring en de bovenste boventop moet nog nagekeken worden!” zei Tim. ‘Wauw, tim, mag ik morgen komen! Mijn zus heeft nog een boek!” riep ik tevreden terwijl ik naar huis ging!

De volgende dag nam ik mijn zus haar boek mee! Die kon weggeflitst worden door het teleboekenraket! Tim was zenuwachtig! Ik legde het boek in die raket. “He Els, als je klar bent duw je op die klep!” brulde Tim want de motorschroevenwieltjeswindmaker draaide al, dus ik kon hem net horen. Het boek lag in het teleboekenraket maar ik kreeg die klep niet ingeduwd dus ik probeerde het met mijn voeten en…

9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1, start!” telde de raket af. En de raket vloog de wijde wereld in! Ik lag op de grond en Tim zat rustig naast mij! “Maar, ik weeg zo weinig? Ik ben zeker 15 kilo afgevallen! En waar zijn mijn benen?” vroeg ik “In de raket!” zei Tim. “En mijn broek? Ook mee?” “Ja” zei Tim, “Neem een broek van mij! En we gaan je benen achterna!” xTim, waar moet ik blijven? Heb je een reserve teleboekenmachien?” vroeg ik. “Ja, ja, weest gerust! Ik heb een reserve waar nog 1 boutlokreringner aan ontbreekt maar om die te vinden moet ik he-he-he-he-he-he-helemaal niet ver zoeken want hij ligt onder die rechtse luik!” fluisterde Tim omdat dat daar zijn plaatsje was!

En zo kon ik mijn benen achterna! Zoals ze zeggen: “Eind goed, al goed”. Ik heb mijn benen dus terug. ze lagen op Venus waar nog vijf paar benen lagen en mijn zus haar boek was daar ook!

Einde.

Zo, wat een kunst he! Aan fantasie had ik blijkbaar niet te kort…

Muziekschool.

Mijn portefeuille, maar ook die van mijn toekomstige, is de voorbije week heel wat afgevallen. Kon ik dat ook maar zo snel. We hebben na een twijfelperiode van ongeveer een jaar toch besloten om een piano te kopen. Om het budget ietwat passend bij onze levensstijl te houden, hebben we voor een digitale piano gekozen. Het is een Yamaha CLP-330 geworden;

het idee erachter is wel dat we binnen enkele jaren, als we ons eigen stulpje veroverd hebben, een acoustische piano in de living zetten.

Maar niet alleen die piano heeft ons flink in kosten gejaagd, ook de muziekschool kost geld. Het mag dan nog best meevallen, ook 200€ ben ik liever rijk dan kwijt.

Het leuke aspect eraan: volgend weekend mogen we een piano gaan ophalen! Ik heb alvast mijn partituren van Yann Tiersen en Michael Nyman (The Piano) bovengehaald om die op te frissen alvorens ik een oorverdovend schitterende start ga maken in mijn eerste jaar muziekschool middelbare graad!

En aangezien mijn nieuwe digitale piano een USB-to-Host-port bevat, kan ik jullie misschien op de hoogte houden van mijn vorderingen! Of doe ik dat maar beter niet, om jullie wat te sparen…

Nog .. dagen tot testen!